Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Μιχάλης Κυπριανίδης Uno ― rip


Άλλος ένα φίλος της νιότης μας δεν είναι πια κόντά μας. Ο Μιχάλης,  με το Uno του στο Ματογιάννι βράδια ατέλειωτα με χορό και ποτά και μεσημέρια με θαλασσινά στις παραλίες.

Ήταν πάντα γελαστός, πάντα ευγενής, γλεντζές και εύθυμος ό,τι κι αν του συνέβαινε, όπως κι αν πήγαιναν τα πράγματα, όπως απέδειξε και στο τέλος ο τρόπος που αντιμετώπησε δημόσια τον καρκίνο με αστεία και γέλια.

Ένα κομμάτι της ζωής μας έφυγε.
Με πονάει που δε θα ξανασηκωθεί από το τραπέζι του να έρθει να με φιλήσει, πάντα αρωματισμένος, πάντα γελαστός πάντα με κομπλιμέντα, όπου κι αν έμπαινα.
Με πονάει που δε θα ξαναδώ τα μακριά τραπέζια του, το κέφι του το τζογαδόρικο το αστείρευτο.

Άδικος είναι ο θάνατος.

Καλό ταξίδι Ούνε.


Dimitris Koutsoukos
29 IOYNIOY. 2017 Μιχαλης Κυπριανιδης.Ο Μιχαλης ηρθε στην Μυκονο το 1982 απο την Κυπρο και εφυγε σημερα απο την ζωη αφηνοντας στην Μυκονο την δικη του ιστορια.Ξεκινησε απο το 7 Sins,ακολουθησε το θρυλικο Bar Uno στα Ματογιαννια,και τελειωσε με το Uno con carne.Θα μας λείψεις φιλε μας. Στα παιδια του και σε ολη του την οικογενεια τα θερμα μου συλλυπητήρια.


Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Αλέκος Αμφιλόχιος: στο νησί του προσκαλεί



 Το νησί του Αλέκου ήταν στο τέρμα της οδού Τσακάλωφ, αγαπημένο λιμάνι μας. Τώρα είναι στη μνήμη, στις καρδιές μας, στο σπίτι του κάτω από την Ακρόπολη και, για πάντα, στους πίνακές του που για ένα μήνα εκτίθενται στη γκαλερί Genesis στο Κολωνάκι, από σήμερα 29.6.2017 ως 15.7.2017.
Συστήνω και
  σας φέρνω Πρόσκληση, έργα και συνδέσμους.





Η εκθεσιακή σεζόν 2016-2017 πλησιάζει προς το τέλος της.
Η προτελευταία έκθεση είναι μία μεγάλη αναδρομική που αφορά στο έργο του Αλέκου Αμφιλόχιου. Πάνω από 100 έργα –μικρών και μεσαίων διαστάσεων- θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στην gallery genesis.
Το δελτίο τύπου που αφορά στον Αλέκο συνοδεύουν κείμενα ανθρώπων από διαφορετικούς χώρους που έγραψαν με μεγάλη χαρά:
Νίκος Βατόπουλος - Δημοσιογράφος / Μάριος Βουτσινάς – Εικαστικός / Ντένης Ζαχαρόπουλος - Ιστορικός Τέχνης / Βασίλης Καρακατσάνης – Ζωγράφος / Γιάννης Κοκκιασμένος – Ηθοποιός / Ίρις Κρητικού - Ιστορικός τέχνης / Διονύσιος Μπούζος - Art Collector / Γιάννης Ξανθούλης – Συγγραφέας / Κάλλια Παπαδάκη - Συγγραφέας / Ελισάβετ Χρονοπούλου – Σκηνοθέτης


Η gallery genesis παρουσιάζει:
Αλέκος
“My Island”
Αναδρομική έκθεση ζωγραφικής
 
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Γιώργος Τζάνερης
Εγκαίνια: Πέμπτη 29 Ιουνίου 2017 / Ώρα 21:00
Διάρκεια έκθεσης: 29 Ιουνίου έως 15 Ιουλίου 2017

______________

Ο Αλέκος. Γνωστός με το μικρό του όνομα σε όλους! Είναι ο Αλέκος των πρώτων μπαρ “Φεγγάρι” και “Μύκονος” που άνοιξε στην Πλάκα τη δεκαετία του ’60. Είναι ο Αλέκος του “Aleko’s Island” της δεκαετίας του ’80. Είναι ο Αλέκος το παιδί του Πειραιά που όσο αγαπούσε τη διασκέδαση άλλο τόσο αγαπούσε τη ζωγραφική. Αυθόρμητα, όταν ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε για τον τίτλο της μεγάλης αναδρομικής του έκθεσης, σκέφτηκα το “My Island”, εμπνεόμενος από το όνομα του μπαρ που είχε τα τελευταία χρόνια, το “Aleko’s Island”: ένα νησί που είχε δημιουργήσει για να υποδέχεται τον κόσμο που ήθελε να διασκεδάσει και να περάσει όμορφα. Θέλησα έτσι να αναφερθώ με την σειρά μου στο δικό του προσωπικό νησί που κατέφευγε για να ηρεμήσει, να χαλαρώσει και να ξεκουραστεί μέσα από τη ζωγραφική. Ο Αλέκος Αμφιλόχιος γεννημένος στις 15 Μαΐου του 1935 όπως λέει ο ίδιος και όχι στις 18 Μαΐου όπως αναγράφεται στην ταυτότητά του, είναι σήμερα 82 χρονών, ζει κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών και ζωγραφίζει ασταμάτητα από παιδί. Ζωγραφίζει πάνω σε ότι βρει: ξύλα, χαρτόνια, πλακάκια, υφάσματα, καμβάδες, πιάτα, πόρτες και άλλα υλικά που θα μας έπαιρνε σελίδες να αναφέρουμε. Η ζωγραφική του ανήκει στην κατηγορία τέχνης Ναΐφ -μία κατηγορία που χαρακτηρίζεται από μια παιδικού τύπου απλοϊκότητα, τόσο στην ύλη και το περιεχόμενο, όσο και στην τεχνική. Η προελευσή της είναι η Γαλλική λέξη naive που σημαίνει αφελής. Οι ιστορίες που αφηγείται ο Αλέκος μέσα από τα έργα του μόνο αφελείς δεν είναι. Η μοναξιά, η συντροφικότητα, τα ερωτικά παιχνίδια των ανθρώπων είναι από τα θέματα που τον απασχολούν. Όλα με φόντο τη θάλασσα ή την αγαπημένη του Ακρόπολη. 
Γιώργος Τζάνερης – Καλλιτεχνικός διευθυντής genesis gallery








Λίγο πριν το τέλος της εκθεσιακής σεζόν 2016 - 2017, η γκαλερί Genesis πραγματοποιεί τη μεγάλη αναδρομική έκθεση για το έργο του Αλέκου Αμφιλόχιου, με τίτλο «My Island», με περισσότερα από 100 έργα μικρών και μεσαίων διαστάσεων, η οποία εγκαινιάζεται την Πέμπτη 29 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ, και θα διαρκέσει έως τις 15 Ιουλίου, σε καλλιτεχνική διεύθυνση του Γιώργου Τζάνερη.
«Γνωστός με το μικρό του όνομα σε όλους»!
Μιλώντας για τον καλλιτέχνη και την έκθεση, ο Γιώργος Τζάνερης σημειώνει: «Ο Αλέκος. Γνωστός με το μικρό του όνομα σε όλους! Είναι ο Αλέκος των πρώτων μπαρ “Φεγγάρι” και “Μύκονος”, που άνοιξε στην Πλάκα τη δεκαετία του ’60. Είναι ο Αλέκος του “Aleko's Island” της δεκαετίας του ’80. Είναι ο Αλέκος, το παιδί του Πειραιά, που, όσο αγαπούσε τη διασκέδαση, άλλο τόσο αγαπούσε τη ζωγραφική.
Αυθόρμητα, όταν ήρθε η στιγμή να μιλήσουμε για τον τίτλο της μεγάλης αναδρομικής του έκθεσης, σκέφτηκα το “My Island”, εμπνεόμενος από το όνομα του μπαρ που είχε τα τελευταία χρόνια, το “Aleko's Island”: ένα νησί που είχε δημιουργήσει, για να υποδέχεται τον κόσμο που ήθελε να διασκεδάσει και να περάσει όμορφα. Θέλησα, έτσι, να αναφερθώ με τη σειρά μου στο δικό του προσωπικό νησί, όπου κατέφευγε, για να ηρεμήσει, να χαλαρώσει και να ξεκουραστεί μέσα από τη ζωγραφική.

Ο Αλέκος Αμφιλόχιος, γεννημένος στις 15 Μαΐου του 1935, όπως λέει ο ίδιος, και όχι στις 18 Μαΐου, όπως αναγράφεται στην ταυτότητά του, είναι σήμερα 82 χρόνων, ζει κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών και ζωγραφίζει ασταμάτητα από παιδί. Ζωγραφίζει πάνω σε ό,τι βρει: ξύλα, χαρτόνια, πλακάκια, υφάσματα, καμβάδες, πιάτα, πόρτες και άλλα υλικά, που θα μας έπαιρνε σελίδες να αναφέρουμε. Η ζωγραφική του ανήκει στην κατηγορία τέχνης Ναΐφ - μία κατηγορία που χαρακτηρίζεται από μια παιδικού τύπου απλοϊκότητα, τόσο στην ύλη και το περιεχόμενο, όσο και στην τεχνική. Η προέλευσή της είναι η γαλλική λέξη “naïve” που σημαίνει “αφελής”. Οι ιστορίες, που αφηγείται ο Αλέκος μέσα από τα έργα του, μόνο αφελείς δεν είναι. Η μοναξιά, η συντροφικότητα, τα ερωτικά παιχνίδια των ανθρώπων είναι από τα θέματα που τον απασχολούν. Όλα, με φόντο τη θάλασσα ή την αγαπημένη του Ακρόπολη».
«Η δυνατότητα του ζωγράφου να κολυμπά σε έναστρα νερά»
Η ιστορικός τέχνης, Ίρις Κρητικού, σημειώνει: «“Η δυνατότητα ενός νησιού” καταμεσής της Αθήνας. Η δυνατότητα της ζωγραφικής ως μικρής χαρμόσυνης λευκής σημαίας του νου. Η δυνατότητα του ζωγράφου να κολυμπά σε έναστρα νερά, να σκαρφαλώνει ξέξασπρους κίονες, να οργώνει μύθους, να ζυμώνει χρώματα. Η δυνατότητα του Αλέκου να ποιεί και να ονειρεύεται».

«Ως φαντασίωση της μνήμης και της επιθυμίας»
Ο art collector Διονύσιος Μπούζος σημειώνει: «Ο Αλέκος συλλαμβάνει και αντιπαραβάλλει παραδοσιακές ελληνικές εικόνες και χρώματα σε υψηλού ύφους - και, συχνά, ερωτικές - βινιέττες, δημιουργώντας σκηνές οικίες και νοσταλγικές, μα, ταυτόχρονα, έντονες και φορτισμένες. Ισχνοί, αθώοι και αισθητικοί, οι πίνακές του μας αποκαλύπτουν έναν κόσμο - δικό του ή δικό μας παραμένει αίνιγμα - ως φαντασίωση της μνήμης και της επιθυμίας».
«Με τρυφερότητα και, άλλο τόσο, με επιδέξιο σεβασμό»
Ο συγγραφέας Γιάννης Ξανθούλης τονίζει: «...Συγκρατώ το καλοκαιριάτικο γαλάζιο, την περιπαικτική διάθεσή του απέναντι στην πραγματικότητα που μεταμορφώνεται σε δημιουργική ειρωνεία, τη γνώση να αποτυπώνει τη νεότητα ως αδιαπραγμάτευτα επίκαιρη και τη φρεσκάδα των αναμνήσεων των σχημάτων πέρα από κλισέ. Με τρυφερότητα και, άλλο τόσο, με επιδέξιο σεβασμό στην περιπέτεια της νοσταλγίας».
«Δεν πήγαινα να τον συνδράμω, αλλά να με συνδράμει»
Ο ηθοποιός Γιάννης Κοκκιασμένος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πρόσφατα, ο Αλέκος χρειάστηκε να νοσηλευθεί. Πριν πάω στη δουλειά ή γυρνώντας, περνούσα να τον δω. Κάποια στιγμή, μου είπε: “Τι έρχεσαι και ξανάρχεσαι, άντε πήγαινε σπίτι σου”. Του εξήγησα πως δεν πήγαινα να τον συνδράμω, αλλά να με συνδράμει. Αυτή η αίσθηση διαρκούς γιορτής που αποπνέει είναι εξίσου παρούσα και ιαματική στη ζωγραφική του, που, παραφράζοντας τους Φλαμανδούς, θα χαρακτήριζα: “Κήπο των Μικρών κι Αιωνίων Επιγείων Ηδονών”».




_____________________________________________________
στο facebook: Alekos Amfilochios

η έκθεση: 
Η gallery genesis παρουσιάζει:
Αλέκος
“My Island”
Αναδρομική έκθεση ζωγραφικής
 
Εγκαίνια: Πέμπτη 29 Ιουνίου 2017 / Ώρα 21:00
Διάρκεια έκθεσης: 29 Ιουνίου έως 15 Ιουλίου 2017

https://www.facebook.com/events/1207818839347367/?acontext=%7B%22action_history%22%3A%22[%7B%5C%22surface%5C%22%3A%5C%22messaging%5C%22%2C%5C%22mechanism%5C%22%3A%5C%22attachment%5C%22%2C%5C%22extra_data%5C%22%3A%7B%7D%7D]%22%7D

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

Στο Εφετείο ο Τάσος Θεοφίλου (με σχόλια) #Free_TassiosThita







Αν δε γνωρίζετε ποιος είναι ο Τάσος Θεοφίλου, αν δε γνωρίζετε ποια είναι η Ηριάννα και γιατί βρίσκονται στη φυλακή, μάλλον δε γνωρίζετε πού ζούμε.
Ζούμε στο κράτος που φυλακίζει ανθρώπους για τις ιδέες και για τις προσωπικές τους σχέσεις.
Ζούμε στο κράτος που ο αρχηγός της αντιπολίτευσης τολμά να δηλώνει ότι «η βια προέρχεται σχεδόν αποκλειστικά από αριστερά» ενώ «η Χρυσή Αυγή είναι τόσο περιθωριοποιημένη που σχεδόν δεν υπάρχει», παρουσιάζοντας δηλαδή σαν άτακτα δικά του παιδιά τους δολοφόνους τραμπούκους Χρυσαυγίτες ενώ στιγματίζει ως πιθανό δολοφόνο όποιον δηλώνει αναρχικός. 
Δηλαδή,
αν δηλώσω Κτήνος, ελάτε να με κλείσετε σε Ζωολογικό Κήπο·

αν δηλώσω Κροίσος γίνομαι Σώρρας και γελάνε μαζί μου·
αν δηλώσω Χρυσαυγίτης η γειτονιά θα πει πως είμαι «καλό παιδί μωρέ»·
όμως, αν γράψω μια Προκήρυξη υπογράφοντας ως Αναρχική θα συλληφθώ ως τρομοκράτισσα.


Είναι πολύ επικίνδυνα αυτά,
αν δεν αντιδράσουμε,
Τάσος Θεοφίλου και Ηριάννα θα είμαστε εμείς κι οι αγαπημένοι μας.

Σήμερα ο Τάσος Θεοφίλου ήταν πάλι στα δικαστήρια. Η Απόφαση στις 7 Ιουλιου. 9πμ Δ120Γ. 6ος όροφος στο Εφετείο Λουκάρεως.



Σας δίνω συνδέσμους προς τις δυο υποθέσεις, (μήπως ή ταξιδεύατε σε άλλους πλανήτες τα τελευταία χρόνια), κείμενα του ίδιου του Τάσου Θεοφίλου εν όψει του εφετείου του και εικόνες και  σχόλια.
Ας μην προσπεράσουμε.  



ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΩ:
Ίσως θυμάστε μια ληστεία τράπεζας στην Πάρο το 2012. Δυό χρόνια μετά ο Θεοφίλου καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό, σε 24 ετών κάθειρξη για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονία και για ληστεία. Όμως η εισαγγελία άσκησε έφεση και με πολλές αναβολές και μετά από 11 δικάσιμες  φτάσαμε να απολογηθεί.
Το κατηγορτήριο είναι σαθρό. Κάτι για dna σε καπέλο, κάτι για ανώνυμο τηλεφώνημα για κάποιο Τάσο αλλά και 19 μάρτυρες κατηγορίας από τους οποίους κανείς δεν τον αναγνώρισε.
Έχει απαλλαγεί από τις κατηγορίες της συγκρότησης και ένταξης στους Πυρήνες της Φωτιάςκαι από τις κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή εκρηκτικών και πολεμικού υλικού. Όμως είναι στη φυλακή και ξαναδικάζεται.
Γιατί τα 24 χρόνια; Γιατί οι αμφιβολίες της εισαγγελίας; Διότι ο Θεοφίλου δηλώνει αναρχικός.
Δηλαδή διώκεται για τις ιδέες του (από ένα σύστημα που, θα επαναλάβω: έστειλε σπίτι του τον αποδεδειγμένα δολοφόνο Ρουπακιά).

Θα προσέχετε το dna σας, λοιπόν, ή τις διακοπές σας, ή μήπως καλύτερα να προσέξουμε αυτή την υπόθεση γιατί στη θέση του μπορεί να βρεθεί ο καθένας μας αν οι απόψεις μας αύριο δεν αρέσουν στην αντιτρομοκρατική και κάποιους εισαγγελείς. http://daphnechronopoulou.blogspot.com/2017/05/blog-post.html#ixzz4lDkDiZCT


Τ. Θεοφίλου15 Μαΐου στις 4:05 μ.μ.  Είναι πλέον προφανές πως με την εισαγγελέα παρακολουθήσαμε διαφορετική διαδικασία. Κορυφαία στιγμή που συμπυκνώνει όλη την ουσία της εισαγγελικής βαρβαρότητας ήταν όταν διέκοψε την αγόρευση υπερ της ισόβιας καταδίκης μου για να διαμαρτυρηθεί για την απουσία κλιματισμού ενημερώνοντας μας ότι υποφέρει.


http://www.politico.eu/article/greece-fears-revival-of-far-left-violence/

Κυριάκος Μητσοτάκης: «Η Χρυσή Αυγή είναι σχεδόν σαν να μην υπάρχει. Η βία στην Ελλάδα προέρχεται αποκλειστικά από την Αριστερά τα τελευταία χρόνια»



Christos Derdas
Η ΝΔ προφανώς ψαρεύει στα δεξιά της, γιατί θεωρεί ότι το κέντρο θα την ακολουθησει,κάνοντας τη ΧΑ να νιώθει χαρούμενη και δικαιωμένη και ξεχνώντας ότι ο ΚΜ εκλέχθηκε από κεντρώους πολίτες που φόρεσαν μανταλακι στη μύτη για να τον ψηφίσουν . Κρίμα 
Με αυτά , το καλύτερο που θα πρέπει να περιμένει , είναι ψήφος που θα της κόβει την αυτοδυναμία.
BTW: καλέστε τον και μάρτυρα υπεράσπισης της ΧΑ στη δική 
ΥΓ: ναι ξέρω προέχει να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ
«...However, Mitsotakis played down the impact of Golden Dawn on Greek society, saying it was “so extreme and so vulgar” that it was marginalized. “It’s as if they don’t exist,” he said. “The violence has been almost exclusively from the left in recent years.”» http://www.politico.eu/article/greece-fears-revival-of-far-left-violence/






...ενώ σε άλλες υποθέσεις «τρομοκρατίας» όπου οι κατηγορίες για «ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση» ουδέποτε αποδείχτηκαν, οι αρχές είχαν εντούτοις προσκομίσει στοιχεία για κάποιο άλλο αδίκημα ή είχαν προβεί σε συλλήψεις επ’ αυτοφώρω, στην υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου δεν έχει παρουσιαστεί τίποτε από κανέναν που να οδηγεί στην καταδίκη του για οτιδήποτε. Έχουμε λοιπόν εδώ μια ιδιότυπη «ολοκλήρωση»: ενώ συνήθως η εμπλοκή ενός κατηγορουμένου σε κάποιο «απλό» αδίκημα -ληστεία, οπλοκατοχή- οδηγεί στην αυθαίρετη σύνδεσή του με την «τρομοκρατία» από την αντιτρομοκρατική, εδώ βλέπουμε την αυθαίρετη σύνδεση με την «τρομοκρατία» να οδηγεί στην αυθαίρετη καταδίκη για ένα αδίκημα, δίχως να έχει αποδειχτεί σχέση ούτε με την «τρομοκρατία» ούτε με το αδίκημα...






Σήμερα είναι οι αγορεύσεις της υπεράσπισης. Είναι τρομακτικά κακοστημένη η σκευωρία για να σταθεί 

"Ο ειδικός πραγματογνώμονας πιστοποιεί ότι ο Θεοφίλου δεν είναι ο δράστης της ληστείας."

 O Τάσος Θεοφίλου υπέπεσε στο "αδίκημα" που περικλείει όλα τα αδικήματα. Διάλεξε πλευρά με τους αδικημένους.

Αδιανόητη με τα στοιχεία αυτά η μη αθώωση του Τάσου Θεοφίλου.Κ λυπηρή η σιωπή των τάχα υπέρμαχων των δικαιωμάτων. Κρίμα. 

Αφήστε τον Τάσο και την Ηριάννα
 η βρώμα είναι στη βουλή
 κι η πρέζα στα λιμάνια

Στή δίκη της Ηριάννας & Θεοφίλου το dna έχει τη τιμητική του,στη δίκη της ναζιστοσυμμορίας δέν ακούστηκε κάτι σχετικό

Η Εφέτης που καταδίκασε τον Μάριο Σεϊσίδη κ την ΗριάνναΒ.Λ.προήχθη σήμερα σε Πρόεδρο Εφετών από τ Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο τ Άρειου Πάγου


Μόνο στην Ελλάδα, και το εννοώ, μόνο στην Ελλάδα, αποκαλούνται "τρομοκράτες", άνθρωποι που δεν έχουν πειράξει τρίχα από τα μαλλιά ανθρώπου. Κυριολεκτικά, ούτε τρίχα. Αλλά αφού έτσι το γράφει σε δελτίο Τύπου η αστυνομία, ας μην χαλάμε την καλή ατμόσφαιρα.
Και κατ' αυτόν τον τρόπο, τρομοκράτες όσοι επιτίθενται σε αθώους ανθρώπους και πνίγουν στο αίμα θέατρα, εφημερίδες, αεροδρόμια, πόλεις και χωρες, "τρομοκράτισσα" και η Πολα Ρουπα, για παραδειγμα, επειδή γράφει σκληρά γράμματα στις εφημερίδες εναντίον τραπεζών και κυβερνήσεων.
Όπως νομίζει κανεις...



Θα δικαστεί ξανά για ανυπόστατες κατηγορίες με εικασίες και σαθρά στοιχεία ο Τάσος Θεοφίλου. Μια φορά δεν έφτανε. 
Σχολιαζει η Zoe Mavroudi 
Ο Οτάσσιος Θεοφίλου δεν είναι μόνο ένας αναρχικός κομμουνιστής πολιτικός κρατούμενος που βιώνει καθημερινά την βία του Ελληνικού Κράτους στην πιο αποτρόπαια μορφή της. O Tάσος Θεοφίλου είναι και ένας υπέροχος συγγραφέας.
Αυτό τον διαχωρίζει από άλλους πολιτικούς κρατούμενους, όχι γιατί τα δικά τους κείμενα και απολογίες στερούνται ενδιαφέροντος ή πολιτικής τεκμηρίωσης αλλά γιατί τα κείμενά του Θεοφίλου, τόσο τα διαδυκτιακά αναρτημένα πριν τη σύλληψή του που σατιρίζουν την πλαστή ελευθερία των "έξω" όσο και τα κείμενά του ως φυλακισμένου που ρίχνουν φως στη ζωή των "μέσα", είναι αντιπροσωπευτικά τόσο της προσωπικής εμπειρίας της φυλακής αλλά και της έννοιας της φυλακής ως θεμελιακή ιδέα, κοινωνικό εργαλείο και αιωρούμενη απειλή στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία.
Αυτή η υποκειμενικότητα του φυλακισμένου, είναι κάτι που ο δικαστικός διασυρμός και η μηντιακή διαπόμπευση συνομωτούν για να στερήσουν όχι μόνο από τους πολιτικούς αλλά από όλους τους κρατούμενους. Με το συγγραφικό του έργο, ο Θεοφίλου την αποκαθιστά.
Ο Θεοφίλου είναι στη φυλακή από το 2012 μετά τη σύλληψή του για την λεγόμενη "ληστεία της Πάρου."
Τέσσερα χρόνια στις φυλακές. Δεν θα παραθέσω εδώ τις λεπτομέρειες της υπόθεσης γιατί μπορείτε να τις διαβάσετε από τον ίδιο στην προσωπική του σελίδα στο facebook εδώ https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=347132178955911&id=100009773947170 καθώς και στη δημοσιογραφική κάλυψη από αρκετά αντιεξουσιαστικά και μη μέσα.
Μένω μόνο στο να πω ότι κατά την προσωπική μου γνώμη, η δίκη Θεοφίλου είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα της επιταχυμένης πτώσης των Ελληνικών αστυνομικών αρχών και της δικαστικής και μηντιακής εξουσίας σε νέα Καφκικά βάθη, στα χρόνια της κρίσης. 
Από την απόπειρα ταύτισης του Θεοφίλου με άλλους αναρχικούς με τους οποίους δεν έχει ούτε κοινή δράση ούτε κοινή κατεύθυνση και με μόνο σκοπό την ποινικοποίηση των πολιτικών του/ς θέσεων, μέχρι τα τραγελαφικά "αποδεικτικά στοιχεία" της δίκης όπως το γνωστό και αγαπημένο μας DNA-σε-κινητό-αντικείμενο που αυτή τη φορά εμφανίστηκε ως δια μαγείας πάνω σε ένα καπέλο που απουσιάζει όμως από τις φωτογραφίες της σήμανσης, και από το τραγελαφικό σώου του εκπροσώπου της αντιτρομοκρατικής στη δίκη με prop έναν ερμητικά κλειστό χαρτοφύλακα, ως την απόπειρα ενοχοποίησης του κατηγορούμενου από την ίδια την έδρα με αναφορά σε ένα σπλάτερ διήγημα αναρτημένο στο μπλογκ του, η δίκη Θεοφίλου ήταν κάτι σαν παρωδία Ταραντίνο από έναν σκηνοθέτη του οποίου η καριέρα εξαρτάται από το πόσο αποκρουστικά ηλίθια και κακοστημένη θα είναι η ταινία του.
Παραθέτω στο ποστ αυτό μια φωτογραφία σελίδας από το τελευταίο βιβλίο του Θεοφίλου που μπορείτε να βρείτε εδώ: http://www.kapsimi.gr/tasos-theofiloy Δεν θα κάνω κριτική εγώ στο συγγραφικό του ταλέντο, δεν μπορώ εξ'άλλου, αλλά θα πω ότι το βιβλίο του το κατατάσσω στα αναγνώσματα φυλακισμένων που με έχουν συγκλονίσει. (Και ναι, έχω διαβάσει και Σολζενίτσιν και Ντοστογιέφσκι, ευχαριστώ πολύ).
Αυτή τη στιγμή τρέχει μια εκστρατεία οικονομικής στήριξής του δικαστικού αγώνα πριν το εφετείο του στις 21 Νοεμβρίου. Απ'όσο έχω δει, έγινε και μια εκδήλωση-στήριξης πρόσφατα στην Αθήνα αλλά δε γνωρίζω την έκβασή της. Ο άνθρωπος είναι αντιμέτωπος με την πιθανότητα 25ετούς κάθειρξης για εγκλήματα με τα οποία το δικαστήριο όχι απλώς απέτυχε να τον συνδέσει αλλά στα οποία, σύμφωνα με την έμμεση παραδοχή του ίδιου του τμηματάρχη της αντιτρομοκρατικής στη δίκη, ο Θεοφίλου δεν ήταν καν παρών!
Παραθέτω εδώ επίσης, ενάντια στη συνήθειά μου, ένα από τα πολλά εμετικά βίντεο που είναι αναρτημένα ακόμα στο youtube με την μηντιακή κάλυψη της σύλληψης του Θεοφίλου. Εδώ https://www.youtube.com/watch?v=5SPGOvqsBus θα δείτε δημοσιογράφους, όλες γυναίκες, από το χρεοκωπημένο κανάλι Mega, των οποίων εργαζόμενοι ζητούν συμπαράσταση για την συνεχιζόμενη απληρωσιά τους, να ασκούν την τίμια εργασία του να υποβοηθούν το κράτος να ρίξει έναν αθώο άνθρωπο σε ένα μπουντρούμι.
Δείτε αγαπητοί και φρίξτε με την αισθητική Πρώτο Θέμα Λάιτ των συναδέλφων σας που παπαγαλίζουν τα πρες ρηλής της αστυνομίας, όπως έκαναν και με τις οροθετικές, όπως θα έκαναν να υποθέσουμε και στα δικά σας παιδιά για το σωστό αντίτιμο. Μήπως θα έπρεπε να στηρίξετε τον δικαστικό αγώνα για την δικαίωση αυτού του ανθρώπου ως το ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης από τη μεριά σας αυτής της σκευωρίας;
Και για να μην με κατηγορήσει κανείς για επίθεση στην ιδιωτική πρωτοβουλία, να εδώ https://www.youtube.com/watch?v=LIiCqvDAsp0άλλο ένα ακόμα πιο εμετικό, 8-λεπτο παρακαλώ ρεπορτάζ/αστυνομικό πρες-ρηλής της NET, με το μπόνους της απόπειρας σύνδεσης του συγγραφικού έργου του Θεοφίλου με τις κατηγορίες και το "πώς μυήθηκε στο έγκλημα" (5'13'' και μετά).
Εδώ, η κρατική ΝΕΤ ουσιαστικά υποβοηθά την ποινικοποίηση της ελεύθερης έκφρασης αναπαράγοντας συγγραφικό έργο γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο για να ταυτίσει τον συγγραφέα με τον χαρακτήρα του και να τον ενοχοποιήσει, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος της ταύτισης που έγινε αργότερα στο δικαστήριο. Δημοσιογράφοι της σημερινής ΕΡΤ, πού θα είστε και τί θα σας ακούσουμε να λέτε στις 21 Νοεμβρίου για τον Τάσο Θεοφίλου;

κείμενα του Τάσου Θεοφίλου εν όψει του εφετείου του 


Τάσος Θεοφίλου
Στις 21 Νοεμβρίου έπειτα απο αναβολή εννέα μηνών ξεκινάει το εφετείο μου, τρία χρόνια σχεδόν από τη λήξη της δίκης μου σε πρώτο βαθμό, στην όποια μου επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 25 ετών για τα σχετιζόμενα με την ληστεία στις 10/8/2012 στην Πάρο γεγονότα, για τις κατηγορίες της απλής συνέργειας σε ανθρωποκτονία και της ληστείας, απαλλάσσοντας με κατά πλειοψηφία από αυτές της συμμετοχής μου στη ΣΠΦ και της ανθρωποκτονίας ως άμεσο αυτουργό.
Μια πολιτικά -και όχι δικαστικά- συμβιβαστική απόφαση, αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ της αστυνομικής και μιντιακής επένδυσης που έγινε στη συγκεκριμένη υπόθεση κατά τις ημέρες της σύλληψής μου από τη μια και της απουσίας οποιουδήποτε στοιχείου καθώς και της αλληλεγγύης που εκφράστηκε τόσο στο ακροατήριο όσο και σε επίπεδο αντιπληροφόρησης από την άλλη.
Έτσι προέκυψε η προσωρινή σολομώντεια λύση της μερικής απαλλαγής μου από τις κατηγορίες, μεταθέτοντας την προοπτική της τελικής απόφασης για το εφετείο.
Δεδομένου μάλιστα ότι εκτός από την πλευρά μου, που άσκησε έφεση υπέρ της πλήρους απαλλαγής μου από τις κατηγορίες, έφεση «υπέρ του νόμου» άσκησε επίσης ένας κύριος Δράκος, κάποιος εισαγγελέας που προφανώς επιλέχθηκε λόγω ονόματος και προκειμένου να επιτευχθεί ένας ακόμα συμβολισμός στο παραμύθι της αντιτρομοκρατικής, αξιοποιώντας τη διχογνωμία μεταξύ του προεδρεύοντος κυρίου Χατζηαθανασίου, ο οποίος ψήφισε την καταδίκη μου για όλες τις κατηγορίες κατά το κατηγορητήριο, και των δύο άλλων μελών της έδρας, τα όποια επέλεξαν την πιο ήπια λύση που τελικά πλειοψήφησε.
Ο κύριος Δράκος λοιπόν μάλλον έκρινε ότι 25 χρόνια κάθειρξης χωρίς στοιχεία δεν είναι αρκετά, μετατρέποντας με αυτόν τον τρόπο το εφετείο απλώς σε μια επανάληψη της πρωτόδικης διαδικασίας, αφού έστω και οι σολομώντειες για κάποια αδικήματα αθωωτικές αποφάσεις με αυτόν τον τρόπο ακυρώθηκαν, ανοίγοντας ξανά την πιθανότητα όχι μόνο να μην απαλλαχθώ από όλες τις κατηγορίες αλλά η τελική μου ποινή να είναι μεγαλύτερη της ισόβιας κάθειρξης.
Θεωρώ ότι με αφορμή τη σύλληψή μου, τη μιντιακή διαχείρισή της, την προφυλάκιση και την πρωτόδικη καταδίκη μου αναδείχτηκαν κάποια ζητήματα που δεν αφορούν μόνο εμένα προσωπικά αλλά έχουν ευρύτερη κοινωνική και πολική σημασία, καθώς επιχειρήθηκε από την πλευρά ενός βαθιά αστυνομικού κράτους η εμπέδωση των πιο ακραίων δογμάτων ποινικής καταστολής. 
Από την μεσαιωνικής υφής διαπόμπευσή μου τις πρώτες μέρες και την προσπάθεια στριμώγματος του «προφίλ» μου σε εγκληματολογικά στερεότυπα που έχουν ξεπεραστεί εδώ και δύο αιώνες μέχρι και την ποινικοποίηση φιλικών, συντροφικών και κοινωνικών σχέσεων καθώς και τη χρήση μεταφυσικών στην πραγματικότητα, ωστόσο επιστημονικοφανών, στοιχείων όπως η χρήση του περιβόητου DNA σε καπέλο, στο οποίο και βασίζεται όλη αυτή η κατά τα άλλα τραγική ιστορία.
Αυτό το τελευταίο -η ανεξέλεγκτη χρήση του DNA- εξάλλου είναι ένα από τα βασικά ζητήματα που αναδείχτηκε και ως ένα βαθμό περιορίστηκε από την απεργία πείνας του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων.
Σε κάθε περίπτωση προκύπτει το ερώτημα πώς επιτρέπεται στη ΔΕΕ και πώς τα δικαστήρια επικυρώνουν με τις αποφάσεις του ως αξιόπιστα τα πορίσματά της, όταν χρησιμοποιεί την μέθοδο STR για να ταυτοποιήσει ενόχους, τη στιγμή που ο ίδιος ο εισηγητής της μεθόδου δηλώνει ότι αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τον αποκλεισμό υπόπτων και όχι για την ταυτοποίησή τους.
Πώς γίνεται να χρησιμοποιείται ακόμα στην Ελλάδα αυτή η μέθοδος τη στιγμή που στις ΗΠΑ, το κράτος το οποίο την εισήγαγε τη δεκαετία του 1980, τη θεωρεί πλέον αναξιόπιστη καθώς μέσα στα χρόνια έχει προκύψει σωρεία λαθών.
Πώς γίνεται τα εργαστήρια της ΔΕΕ να έχουν πιστοποιηθεί με ISO μόλις το 2014, τη στιγμή που ως τότε εκατοντάδες άνθρωποι -ανάμεσα τους και εγώ- κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν βάσει αποτελεσμάτων εργαστηρίων χωρίς πιστοποίηση.
Στην περίπτωσή μου επιπλέον συντρέχουνε και κάποιοι πιο ειδικοί λόγοι που φανερώνουν μια άγαρμπη μεθόδευση, αφού το στοιχείο βάσει του οποίου κατηγορούμαι είναι γενετικό υλικό που εντοπίστηκε σε ένα καπέλο που έπεσε από έναν εκ των δραστών κατά τη διάρκεια της διαφυγής τους και το οποίο ταυτίζεται 100% με τον δικό μου γενετικό τύπο.
Υπάρχουν όμως δύο σημαντικές λεπτομέρειες.
Πρώτον, δεν προκύπτει από πουθενά ότι έχει πέσει κάποιο καπέλο από τους δράστες, καθώς στις φωτογραφίες της σήμανσης είναι φωτογραφημένη η παραμικρή λεπτομέρεια της σκηνής και περιλαμβάνει από φωτογραφίες με κάλυκες και βολίδες πυροβόλων όπλων μέχρι γυαλιά οράσεως και καπάκια κινητών τηλεφώνων, όμως δεν υπάρχει φωτογραφία του περιβόητου καπέλου.
Αντ’ αυτού το καπέλο εμφανίζεται κατευθείαν στις φωτογραφίες με τα ευρήματα στη ΓΑΔΑ και από τα έγγραφα προκύπτει ότι έχει αποσταλεί από το ΑΤ της Πάρου προς τη ΓΑΔΑ σε διαφορετική ημερομηνία και ακολουθώντας διαφορετική διαδρομή από τα υπόλοιπα ευρήματα. Ακόμα και οι μάρτυρες κατηγορίας, παρά την εμφανή πίεση που υπέστησαν και τις υποδεικτικού τύπου ερωτήσεις που τους έκανε ο προεδρεύων της έδρας κ. Χατζηαθανασίου και παρά το σεμινάριο που όπως αποκαλύφθηκε τους έκανε η πολική αγωγή -γεγονός που ξεπεράστηκε από τον προεδρεύοντα με την ειρωνική δήλωση «δεν πειράζει συμβαίνουν αυτά»-, έπεσαν σε μια σειρά αντιφάσεις και καθόλου δεν προέκυψε η βεβαιότητα ότι τελικά υπήρξε κάποιο καπέλο ως εύρημα.
Δεύτερον, στην έκθεσή της η ΔΕΕ, η οποία ως δια μαγείας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το DNA μου ταυτίζεται 100% με αυτό του ευρήματος, αναφέρει μεν ότι έγινε η σάρωση του εσωτερικού του καπέλου με βαμβακοφόρο στυλαιό όμως δεν διευκρινίζει τι ιστός σαρώθηκε.
Δεν αναφέρει καν δηλαδή αν σαρώθηκε ιδρώτας, αίμα, σπέρμα, κύτταρα δέρματος, σάλιο ή οτιδήποτε άλλο, κάτι που το πόσο απαραίτητο είναι γνωρίζει και ένας πρωτοετής φοιτητής βιολογίας, πόσο μάλλον κάποιος αξιωματικός της ΔΕΕ που από τις εκθέσεις του εξαρτώνται καταδικαστικές αποφάσεις.
Η έκθεση λοιπόν που προσκομίστηκε από τη ΔΕΕ και με συνοδεύει σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, από τον ανακριτή μέχρι και το εφετείο, είναι μια προκλητικά ελλιπής έκθεση η οποία στην ουσία συγκρίνει το δείγμα του DNA που με βία μου αποσπάσανε στην αντιτρομοκρατική όχι με κάποιον άλλον ιστό αλλά κυριολεκτικά με αέρα κοπανιστό.
Με αυτή τη μέθοδο είναι προφανές ότι θα ταυτίζεται 100%.
Αυτός είναι και ο λόγος που κανένας «επιστήμονας» της ΔΕΕ δεν τόλμησε να έρθει ως μάρτυρας στη δίκη για να υποστηρίξει τις εκκεντρικές του θεωρίες
. Γιατί θα αποδεικνυόταν ότι ακόμα πιο αξιόπιστο από τη μέθοδο του DNA, όπως αυτή χρησιμοποιείται από τη ΔΕΕ, είναι το να ρίχνει κανείς πασιέντζα.
Η σύλληψή μου εντάσσεται στο πλαίσιο συγκεκριμένης εκστρατείας που διεξήγαγαν και συνεχίζουνε να διεξάγουν συντονισμένα το εγχώριο λόμπι «Νόμος και Τάξη» -δημοσιογραφικοί κύκλοι, αντιτρομοκρατική υπηρεσία, ειδικοί εφέτες ανακριτές και wannabe αρεοπαγίτες- ενάντια στον αναρχικό χώρο από τον Σεπτέμβρη του 2009 με πρόσχημα την εξάρθρωση της ΣΠΦ.
Μια κενή θέση που προέκυψε από την αντιτρομοκρατική στην υπόθεση της Νέας Σμύρνης τον Δεκέμβρη του 2010, βασισμένη σε μια πραγματική συνάντηση με τον φίλο και σύντροφο Κώστα Σακκά σε κάποιο σουβλατζίδικο στην Καλλιθέα, καθώς και σε μια ανύπαρκτη με τον άγνωστό μου τότε, όμως σύντροφο, φίλο και συγκρατούμενο μου πλέον, Γιώργο Καραγιαννίδη στο Αγρίνιο.
Αυτή η κενή θέση «προσφέρθηκε» από την ίδια υπηρεσία σε εμένα όταν κρίθηκε πως η συγκυρία είναι κατάλληλη και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 2012, όταν ένας πολίτης τραυματίστηκε θανάσιμα στην προσπάθειά του να εμποδίσει τη διαφυγή των δραστών μετά από ληστεία στην ALPHA BANK της Νάουσας Πάρου. 
Μια ιδανική ευκαιρία για να δυσφημιστεί ο αναρχικός χώρος παρουσιαζόμενος να απαρτίζεται από αδίστακτους και αιμοχαρείς ανθρώπους.
Χρειάστηκε να επιστρατευτούν όλα τα μίντια παίζοντας επί μια βδομάδα αποκλειστικά τη σύλληψή μου, προκειμένου το σενάριό τους να γίνει για λίγες ημέρες πιστευτό.
Επί μια εβδομάδα διαπομπεύτηκα ως αδίστακτος δολοφόνος, οι φωτογραφίες μου σε κάθε πιθανή πόζα έκαναν το γύρο του διαδικτύου, ενώ τα πλάνα από τη μεταφορά μου είτε στα δικαστήρια της Λουκάρεως είτε της Ευελπίδων έπαιζαν σε ζωντανή σύνδεση σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια. Δικαστές, μίντια και αστυνομία παραβίασαν στο όνομα του Νόμου και της Τάξης κάθε δικαίωμά μου, ενώ ασέλγησαν με κάθε πιθανό τρόπο και πάνω στο περιβόητο τεκμήριο της αθωότητας.
Ο εις βάρος μου μιντιακός κανιβαλισμός ξεπέρασε κάθε μέτρο ακόμα και για την αισθητική του σύγχρονου μεταμοντέρνου μεσαίωνα. Φυσικά, δεν ήταν μόνο η μιντιακή εξουσία, που προκειμένου να καταδικαστώ πήρε από τα διηγήματά μου μέχρι και στοιχεία της προσωπικής μου ζωής, προσπαθώντας να στριμώξει το «προφίλ» μου σε εγκληματολογικά στερεότυπα και κατά προτίμηση σε αυτό του παρανοϊκού δολοφόνου, αλλά και η δικαστική. 
Είναι ακριβώς τελικά αυτή η μιντιακή επιβολή που έκανε όχι μόνο την απουσία οποιουδήποτε στοιχείου να μην έχει καμία σημασία, αλλά ακόμα και την προκλητική δήλωση του τότε τμηματάρχη της αντιτρομοκρατικής κ. Χαρδαλιά ενώπιον του δικαστηρίου: «Εγώ δε λέω, μπορεί και να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία», όχι απλά να μη θεωρηθεί σκάνδαλο αλλά αντ’ αυτού να μη σημειωθεί καν στα πρακτικά.
Σκάνδαλο ακριβώς επειδή δεν ήταν μια φράση που του ξέφυγε ανάμεσα σε πολλές, αλλά επειδή είναι μια δήλωση -επίδειξη δύναμης ενός ανθρώπου και της υπηρεσίας που εκπροσωπεί στο δημόσιο χώρο και χρόνο μιας δίκης.
Σκάνδαλο επειδή ακριβώς με αυτόν τον αλαζονικό τρόπο εξέφρασε την ανεξέλεγκτη δύναμη της υπηρεσίας του υπονοώντας κυνικά: «Αδιαφορώ για το αν ήταν ή δεν ήταν στη ληστεία.
Αδιαφορώ για λεπτομέρειες όπως τα στοιχεία.
Εμένα με ενδιαφέρει για τους δικούς μου λόγους να είναι στη φυλακή.
Και είναι στη φυλακή».
Μια εξέλιξη λίγο πολύ αναμενόμενη τη στιγμή που στη συγκεκριμένη υπηρεσία έχει δοθεί η εν λευκώ εντολή της κατασταλτικής διαχείρισης του αναρχικού χώρου.
Μια υπηρεσία της αστυνομίας που διατηρεί προκλητικά προνομιακές σχέσεις με τα μίντια, σε βαθμό που τα αστυνομικά ρεπορτάζ να ανακατεύονται με τις δικογραφίες και να επιβάλλονται τα πρώτα ως ενοχοποιητικά στοιχεία.
Φυσικά και δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς τίποτε καλύτερο από τον προεδρεύοντα της έδρας κ. Χατζηαθανασίου, που εξάντλησε τα επιχειρήματά του υπέρ της ενοχής μου για όλες τις κατηγορίες στο γεγονός ότι στον παγωμένο Κορυδαλλό στα μέσα του χειμώνα συνήθιζα να ξυρίζομαι με μηχανή και όχι με ξυραφάκι (στη λογική ότι ο ένας δράστης στη φωτογραφία του κλειστού κυκλώματος της τράπεζας φαίνεται να είναι σπανός, άρα μεταμφιεσμένος, άρα εγώ!), ότι δεν έχω πάει στρατό κι ότι δεν έχω διαβάσει Ζενέ, παρά να δεχθεί μέσα στα αναγνωστέα έγγραφα που κατά τη γνώμη του συντάκτη του παραπεμπτικού βουλεύματος αποδεικνύουν την ενοχή μου, εκτός από την αναρτημένη στο διαδίκτυο συλλογή διηγημάτων μου με τίτλο «Παρανουαρικό», τα αστυνομικά ρεπορτάζ της φυλλάδας -επιτομή του νεοκιτρινισμού- Πρώτο Θέμα προκειμένου να σκιαγραφηθεί επιτυχώς το προφίλ μου.
Ούτε θα περίμενε κανείς από την εισαγγελέα κυρία Οικονόμου να αντιδράσει, αφού το μεγαλύτερο διάστημα των συνεδριάσεων θεωρούσε ok να παίρνει έναν υπνάκο ή ότι εν πάση περιπτώσει όχι απλά δεν είναι τουλάχιστον άκομψο αλλά ενδεχομένως να εμπίπτει και στις αρμοδιότητές της, με αποτέλεσμα όταν ήρθε η μέρα να αγορεύσει αντι για εισαγγελική πρόταση να αναγνώσει απλώς το παραπεμπτικό βούλευμα.
Αυτές λίγο πολύ ήταν οι συνθήκες στις οποίες διεξήχθη το πρωτόδικο δικαστήριο σε μια πολιτική συγκυρία που η αντιτρομοκρατική σταυροφορία ήταν το πρώτο θέμα στην ατζέντα μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης και με τον πρώην εισαγγελέα υπουργό δικαιοσύνης κ. Αθανασίου –το να τοποθετεί κανείς για υπουργό δικαιοσύνης κάποιον πρώην εισαγγελέα είναι ομολογουμένως μια κίνηση πιο ευφάνταστη από το να τοποθετήσει τον Ηρώδη για υπουργό παιδείας- να προαναγγέλλει την εντός 100 ημερών ίδρυση φυλακών τύπου Γ’ για τρομοκράτες και την αντιτρομοκρατική να συλλαμβάνει μέρα παρά μέρα με αστεία προσχήματα τον Κώστα Σακκά εξωθώντας τον τελικά στη φυγοδικία.
Σήμερα η συγκυρία είναι διαφορετική με την έννοια ότι η κυβέρνηση που ανέλαβε τη διαχείριση της εξουσίας και την επιβολή των ακραίων πολιτικών λιτότητας έχει την εντύπωση πως απευθύνεται ακόμη σε προοδευτικό ακροατήριο και ως εκ τούτου δεν έχει αιχμή της την αντιτρομοκρατική-αντιεγκληματική-αντιμεταναστευτική πολιτική, τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμών.
Παρά την απροθυμία του Υπουργείου Δικαιοσύνης να συγκρουστεί με το εγχώριο λόμπι «Νόμος και Τάξη» και το φόβο του να ελέγξει νομοθετικά την πραγματικά ανέλεγκτη και ανεξέλεγκτη δικαστική εξουσία η οποία βάση του άρθρου εκτρώματος 177 του ΚΠΔ περί ηθικής αποδείξεως και της ακραίας φονταμενταλιστικής αντίληψης, ερμηνείας και κατάχρησής του δεν είναι αναγκασμένη να ακολουθεί στις αποφάσεις της νομικούς κανόνες αλλά να εκτιμάει ελεύθερα όντας υπόλογη μόνο στη συνείδησή της -μια συνείδηση τόσο μιαρή και μολυσμένη που ακόμη και ο Πόντιος Πιλάτος θα έβρισκε βολικό να λογοδοτεί.
Παρά επίσης τη διπρόσωπη τακτική του Υπουργείου Δικαιοσύνης να ψηφίζει φαινομενικά προοδευτικούς νόμους, οι οποίοι όμως εμπεριέχουν στην ίδια τους τη διατύπωση τη δυνατότητα της μη εφαρμογής τους από τους δικαστές, δείχνει τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμών καi όχι ουσίας να έχει επενδύσει στην καταστολή της παραβατικότητας του λευκού κολάρου.
Αυτή είναι η συγκυρία και αυτά είναι τα γεγονότα. Θεωρώ τον δικαστικό αγώνα που καλούμαι να δώσω για την απαλλαγή μου από όλες τις κατηγορίες στο εφετείο μια στιγμή του αγώνα ενάντια στο βαθύ αστυνομικό κράτος, ενάντια στην ποινική καταστολή και τα ακραία δόγματά της. Μια ιδιότυπη υπαρξιακά μάχη που κριτής και αντίπαλος ενσαρκώνονται στον ίδιο θεσμό, αυτόν της δικαστικής εξουσίας.
Εγώ με τη σειρά μου θέλω να τονίσω ότι όπως και στο πρωτόδικο έτσι και στο εφετείο δεν θα δηλώσω αθώος και δεν θα παρακαλέσω κανένα δικαστή να με πιστέψει. 
Δεν είμαι αθώος.
Στον ταξικό πόλεμο επέλεξα πλευρά με τους αδικημένους και τους καταπιεσμένους, με τους αποκλεισμένους και τους κυνηγημένους, με τους ενόχους και τους κολασμένους. 
Οργανώθηκα πολιτικά στον αναρχικό χώρο με το μεγαλεπήβολο πράγματι στόχο να πλήξω τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές του κεφαλαίου και του κράτους του.
Όμως αρνήθηκα, αρνούμαι και θα αρνηθώ ξανά τις πράξεις που μου καταλογίζουν.
Δεν υπήρξα ποτέ μέλος της ΣΠΦ, δεν συμμετείχα στη συγκεκριμένη ληστεία και προπαντός δεν σκότωσα και δεν θα μπορούσα να σκοτώσω για οποιονδήποτε λόγο και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες έναν άοπλο πολίτη.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Τάσος Θεοφίλου
Φυλακές Κορυδαλλού


24/01/2016.
Στις 24 Φλεβάρη ξεκινάει το εϕετείο μου, δύο χρόνια από τη λήξη της δίκης μου σε πρώτο βαθμό, στην όποια μου επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 25 ετών για τα σχετιζόμενα με την ληστεία στις 10/8/2012 στην Πάρο γεγονότα, για τις κατηγορίες της απλής συνέργειας σε ανθρωποκτονία και της ληστείας, απαλλάσσοντας με κατά πλειοψηϕία από αυτές της συμμετοχής μου στη ΣΠΦ και της ανθρωποκτονίας ως άμεσο αυτουργό.
Μια πολιτικά -και όχι δικαστικά- συμβιβαστική απόϕαση, αποτέλεσμα της σύγκρουσης μεταξύ της αστυνομικής και μιντιακής επένδυσης που έγινε στη συγκεκριμένη υπόθεση κατά τις ημέρες της σύλληψής μου από τη μια και της απουσίας οποιουδήποτε στοιχείου καθώς και της αλληλεγγύης που εκϕράστηκε τόσο στο ακροατήριο όσο και σε επίπεδο αντιπληροϕόρησης από την άλλη. Έτσι προέκυψε η προσωρινή σολομώντεια λύση της μερικής απαλλαγής μου από τις κατηγορίες, μεταθέτοντας την προοπτική της τελικής απόϕασης για το εϕετείο. 
Δεδομένου μάλιστα ότι εκτός από την πλευρά μου, που άσκησε έϕεση υπέρ της πλήρους απαλλαγής μου από τις κατηγορίες, έϕεση «υπέρ του νόμου» άσκησε επίσης ένας κύριος Δράκος, κάποιος εισαγγελέας που προϕανώς επιλέχθηκε λόγω ονόματος και προκειμένου να επιτευχθεί ένας ακόμα συμβολισμός στο παραμύθι της αντιτρομοκρατικής, αξιοποιώντας τη διχογνωμία μεταξύ του προεδρεύοντος κυρίου Χατζηαθανασίου, ο οποίος ψήϕισε την καταδίκη μου για όλες τις κατηγορίες κατά το κατηγορητήριο, και των δύο άλλων μελών της έδρας, τα όποια επέλεξαν την πιο ήπια λύση που τελικά πλειοψήϕησε. 
Ο κύριος Δράκος λοιπόν μάλλον έκρινε ότι 25 χρόνια κάθειρξης χωρίς στοιχεία δεν είναι αρκετά, μετατρέποντας με αυτόν τον τρόπο το εϕετείο απλώς σε μια επανάληψη της πρωτόδικης διαδικασίας, αϕού έστω και οι σολομώντειες για κάποια αδικήματα αθωωτικές αποϕάσεις με αυτόν τον τρόπο ακυρώθηκαν, ανοίγοντας ξανά την πιθανότητα όχι μόνο να μην απαλλαχθώ από όλες τις κατηγορίες αλλά η τελική μου ποινή να είναι μεγαλύτερη της ισόβιας κάθειρξης.
Θεωρώ ότι με αϕορμή τη σύλληψή μου, τη μιντιακή διαχείρισή της, την προϕυλάκιση και την πρωτόδικη καταδίκη μου αναδείχτηκαν κάποια ζητήματα που δεν αϕορούν μόνο εμένα προσωπικά αλλά έχουν ευρύτερη κοινωνική και πολική σημασία, καθώς επιχειρήθηκε από την πλευρά ενός βαθιά αστυνομικού κράτους η εμπέδωση των πιο ακραίων δογμάτων ποινικής καταστολής. Από την μεσαιωνικής υϕής διαπόμπευσή μου τις πρώτες μέρες και την προσπάθεια στριμώγματος του «προϕίλ» μου σε εγκληματολογικά στερεότυπα που έχουν ξεπεραστεί εδώ και δύο αιώνες μέχρι και την ποινικοποίηση ϕιλικών, συντροϕικών και κοινωνικών σχέσεων καθώς και τη χρήση μεταϕυσικών στην πραγματικότητα, ωστόσο επιστημονικοϕανών, στοιχείων όπως η χρήση του περιβόητου DNA σε καπέλο, στο οποίο και βασίζεται όλη αυτή η κατά τα άλλα τραγική ιστορία.
Αυτό το τελευταίο -η ανεξέλεγκτη χρήση του DNA- εξάλλου είναι ένα από τα βασικά ζητήματα που αναδείχτηκε και ως ένα βαθμό περιορίστηκε από την απεργία πείνας του Δικτύου Αγωνιστών Κρατουμένων. Σε κάθε περίπτωση προκύπτει το ερώτημα πώς επιτρέπεται στη ΔΕΕ και πώς τα δικαστήρια επικυρώνουν με τις αποϕάσεις του ως αξιόπιστα τα πορίσματά της, όταν χρησιμοποιεί την μέθοδο STR για να ταυτοποιήσει ενόχους, τη στιγμή που ο ίδιος ο εισηγητής της μεθόδου δηλώνει ότι αυτή η μέθοδος μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για τον αποκλεισμό υπόπτων και όχι για την ταυτοποίησή τους.
Πώς γίνεται να χρησιμοποιείται ακόμα στην Ελλάδα αυτή η μέθοδος τη στιγμή που στις ΗΠΑ, το κράτος το οποίο την εισήγαγε τη δεκαετία του 1980, τη θεωρεί πλέον αναξιόπιστη καθώς μέσα στα χρόνια έχει προκύψει σωρεία λαθών. Πώς γίνεται τα εργαστήρια της ΔΕΕ να έχουν πιστοποιηθεί με ISO μόλις το 2014, τη στιγμή που ως τότε εκατοντάδες άνθρωποι -ανάμεσα τους και εγώ- κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν βάσει αποτελεσμάτων εργαστηρίων χωρίς πιστοποίηση.
Στην περίπτωσή μου επιπλέον συντρέχουνε και κάποιοι πιο ειδικοί λόγοι που ϕανερώνουν μια άγαρμπη μεθόδευση, αϕού το στοιχείο βάσει του οποίου κατηγορούμαι είναι γενετικό υλικό που εντοπίστηκε σε ένα καπέλο που έπεσε από έναν εκ των δραστών κατά τη διάρκεια της διαϕυγής τους και το οποίο ταυτίζεται 100% με τον δικό μου γενετικό τύπο. Υπάρχουν όμως δύο σημαντικές λεπτομέρειες.
Πρώτον, δεν προκύπτει από πουθενά ότι έχει πέσει κάποιο καπέλο από τους δράστες, καθώς στις ϕωτογραϕίες της σήμανσης είναι ϕωτογραϕημένη η παραμικρή λεπτομέρεια της σκηνής και περιλαμβάνει από ϕωτογραϕίες με κάλυκες και βολίδες πυροβόλων όπλων μέχρι γυαλιά οράσεως και καπάκια κινητών τηλεϕώνων, όμως δεν υπάρχει ϕωτογραϕία του περιβόητου καπέλου. Αντ' αυτού το καπέλο εμϕανίζεται κατευθείαν στις ϕωτογραϕίες με τα ευρήματα στη ΓΑΔΑ και από τα έγγραϕα προκύπτει ότι έχει αποσταλεί από το ΑΤ της Πάρου προς τη ΓΑΔΑ σε διαϕορετική ημερομηνία και ακολουθώντας διαϕορετική διαδρομή από τα υπόλοιπα ευρήματα. Ακόμα και οι μάρτυρες κατηγορίας, παρά την εμϕανή πίεση που υπέστησαν και τις υποδεικτικού τύπου ερωτήσεις που τους έκανε ο προεδρεύων της έδρας κ. Χατζηαθανασίου και παρά το σεμινάριο που όπως αποκαλύϕθηκε τους έκανε η πολική αγωγή -γεγονός που ξεπεράστηκε από τον προεδρεύοντα με την ειρωνική δήλωση «δεν πειράζει συμβαίνουν αυτά»-, έπεσαν σε μια σειρά αντιϕάσεις και καθόλου δεν προέκυψε η βεβαιότητα ότι τελικά υπήρξε κάποιο καπέλο ως εύρημα. Δεύτερον, στην έκθεσή της η ΔΕΕ, η οποία ως δια μαγείας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το DNA μου ταυτίζεται 100% με αυτό του ευρήματος, αναϕέρει μεν ότι έγινε η σάρωση του εσωτερικού του καπέλου με βαμβακοϕόρο στυλαιό όμως δεν διευκρινίζει τι ιστός σαρώθηκε. Δεν αναϕέρει καν δηλαδή αν σαρώθηκε ιδρώτας, αίμα, σπέρμα, κύτταρα δέρματος, σάλιο ή ο,τιδήποτε άλλο, κάτι που το πόσο απαραίτητο είναι γνωρίζει και ένας πρωτοετής ϕοιτητής βιολογίας, πόσο μάλλον κάποιος αξιωματικός της ΔΕΕ που από τις εκθέσεις του εξαρτώνται καταδικάστικες αποϕάσεις. Η έκθεση λοιπόν που προσκομίστηκε από τη ΔΕΕ και με συνοδεύει σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, από τον ανακριτή μέχρι και το εϕετείο, είναι μια προκλητικά ελλιπής έκθεση η οποία στην ουσία συγκρίνει το δείγμα του DNA που με βία μου αποσπάσανε στην αντιτρομοκρατική όχι με κάποιον άλλον ιστό αλλά κυριολεκτικά με αέρα κοπανιστό.
Με αυτή τη μέθοδο είναι προϕανές ότι θα ταυτίζεται 100%. Αυτός είναι και ο λόγος που κανένας «επιστήμονας» της ΔΕΕ δεν τόλμησε να έρθει ως μάρτυρας στη δίκη για να υποστηρίξει τις εκκεντρικές του θεωρίες. Γιατί θα αποδεικνυόταν ότι ακόμα πιο αξιόπιστο από τη μέθοδο του DNA, όπως αυτή χρησιμοποιείται από τη ΔΕΕ, είναι το να ρίχνει κανείς πασιέντζα.
Η σύλληψή μου εντάσσεται στο πλαίσιο συγκεκριμένης εκστρατείας που διεξήγαγαν και συνεχίζουνε να διεξάγουν συντονισμένα το εγχώριο λόμπι «Νόμος και Τάξη» -δημοσιογραϕικοί κύκλοι, αντιτρομοκρατική υπηρεσία, ειδικοί εϕέτες ανακριτές και wannabe αρεοπαγίτες- ενάντια στον αναρχικό χώρο από τον Σεπτέμβρη του 2009 με πρόσχημα την εξάρθρωση της ΣΠΦ. Μια κενή θέση που προέκυψε από την αντιτρομοκρατική στην υπόθεση της Νέας Σμύρνης τον Δεκέμβρη του 2010, βασισμένη σε μια πραγματική συνάντηση με τον ϕίλο και σύντροϕο Κώστα Σακκά σε κάποιο σουβλατζίδικο στην Καλλιθέα, καθώς και σε μια ανύπαρκτη με τον άγνωστό μου τότε, όμως σύντροϕο, ϕίλο και συγκρατούμενο μου πλέον, Γιώργο Καραγιαννίδη στο Αγρίνιο. Αυτή η κενή θέση «προσϕέρθηκε» από την ίδια υπηρεσία σε εμένα όταν κρίθηκε πως η συγκυρία είναι κατάλληλη και συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 2012, όταν ένας πολίτης τραυματίστηκε θανάσιμα στην προσπάθειά του να εμποδίσει τη διαϕυγή των δραστών μετά από ληστεία στην ALPHA BANK της Νάουσας Πάρου. Μια ιδανική ευκαιρία για να δυσϕημιστεί ο αναρχικός χώρος παρουσιαζόμενος να απαρτίζεται από αδίστακτους και αιμοχαρείς ανθρώπους.
Χρειάστηκε να επιστρατευτούν όλα τα μίντια παίζοντας επί μια βδομάδα αποκλειστικά τη σύλληψή μου, προκειμένου το σενάριό τους να γίνει για λίγες ημέρες πιστευτό. Επί μια εβδομάδα διαπομπεύτηκα ως αδίστακτος δολοϕόνος, οι ϕωτογραϕίες μου σε κάθε πιθανή πόζα έκαναν το γύρο του διαδικτύου, ενώ τα πλάνα από τη μεταϕορά μου είτε στα δικαστήρια της Λουκάρεως είτε της Ευελπίδων έπαιζαν σε ζωντανή σύνδεση σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια. Δικαστές, μίντια και αστυνομία παραβίασαν στο όνομα του Νόμου και της Τάξης κάθε δικαίωμά μου, ενώ ασέλγησαν με κάθε πιθανό τρόπο και πάνω στο περιβόητο τεκμήριο της αθωότητας. Ο εις βάρος μου μιντιακός κανιβαλισμός ξεπέρασε κάθε μέτρο ακόμα και για την αισθητική του σύγχρονου μεταμοντέρνου μεσαίωνα. Φυσικά, δεν ήταν μόνο η μιντιακή εξουσία, που προκειμένου να καταδικαστώ πήρε από τα διηγήματά μου μέχρι και στοιχεία της προσωπικής μου ζωής, προσπαθώντας να στριμώξει το «προϕίλ» μου σε εγκληματολογικά στερεότυπα και κατά προτίμηση σε αυτό του παρανοϊκού δολοϕόνου, αλλά και η δικαστική. Είναι ακριβώς τελικά αυτή η μιντιακή επιβολή που έκανε όχι μόνο την απουσία οποιουδήποτε στοιχείου να μην έχει καμία σημασία, αλλά ακόμα και την προκλητική δήλωση του τότε τμηματάρχη της αντιτρομοκρατικής κ. Χαρδαλιά ενώπιον του δικαστηρίου: «Εγώ δε λέω, μπορεί και να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία», όχι απλά να μη θεωρηθεί σκάνδαλο αλλά αντ’ αυτού να μη σημειωθεί καν στα πρακτικά. Σκάνδαλο ακριβώς επειδή δεν ήταν μια ϕράση που του ξέϕυγε ανάμεσα σε πολλές, αλλά επειδή είναι μια δήλωση -επίδειξη δύναμης ενός ανθρώπου και της υπηρεσίας που εκπροσωπεί στο δημόσιο χώρο και χρόνο μιας δίκης. Σκάνδαλο επειδή ακριβώς με αυτόν τον αλαζονικό τρόπο εξέϕρασε την ανεξέλεγκτη δύναμη της υπηρεσίας του υπονοώντας κυνικά: «Αδιαϕορώ για το αν ήταν ή δεν ήταν στη ληστεία. Αδιαϕορώ για λεπτομέρειες όπως τα στοιχεία. Εμένα με ενδιαϕέρει για τους δικούς μου λόγους να είναι στη ϕυλακή. Και είναι στη ϕυλακή». Μια εξέλιξη λίγο πολύ αναμενόμενη τη στιγμή που στη συγκεκριμένη υπηρεσία έχει δοθεί η εν λευκώ εντολή της κατασταλτικής διαχείρισης του αναρχικού χώρου.
Μια υπηρεσία της αστυνομίας που διατηρεί προκλητικά προνομιακές σχέσεις με τα μίντια, σε βαθμό που τα αστυνομικά ρεπορτάζ να ανακατεύονται με τις δικογραϕίες και να επιβάλλονται τα πρώτα ως ενοχοποιητικά στοιχεία. Φυσικά και δεν θα μπορούσε να περιμένει κανείς τίποτε καλύτερο από τον προεδρεύοντα της έδρας κ. Χατζηαθανασίου, που εξάντλησε τα επιχειρήματά του υπέρ της ενοχής μου για όλες τις κατηγορίες στο γεγονός ότι στον παγωμένο Κορυδαλλό στα μέσα του χειμώνα συνήθιζα να ξυρίζομαι με μηχανή και όχι με ξυραϕάκι (στη λογική ότι ο ένας δράστης στη ϕωτογραϕία του κλειστού κυκλώματος της τράπεζας ϕαίνεται να είναι σπανός, άρα μεταμϕιεσμένος, άρα εγώ!), ότι δεν έχω πάει στρατό κι ότι δεν έχω διαβάσει Ζενέ, παρά να δεχθεί μέσα στα αναγνωστέα έγγραϕα που κατά τη γνώμη του συντάκτη του παραπεμπτικού βουλεύματος αποδεικνύουν την ενοχή μου, εκτός από την αναρτημένη στο διαδίκτυο συλλογή διηγημάτων μου με τίτλο «Παρανουαρικό», τα αστυνομικά ρεπορτάζ της ϕυλλάδας -επιτομή του νεοκιτρινισμού- Πρώτο Θέμα προκειμένου να σκιαγραϕηθεί επιτυχώς το προϕίλ μου. Ούτε θα περίμενε κανείς από την εισαγγελέα κυρία Οικονόμου να αντιδράσει, αϕού το μεγαλύτερο διάστημα των συνεδριάσεων θεωρούσε ok να παίρνει έναν υπνάκο ή ότι εν πάση περιπτώσει όχι απλά δεν είναι τουλάχιστον άκομψο αλλά ενδεχομένως να εμπίπτει και στις αρμοδιότητές της, με αποτέλεσμα όταν ήρθε η μέρα να αγορεύσει αντι για εισαγγελική πρόταση να αναγνώσει απλώς το παραπεμπτικό βούλευμα.
Αυτές λίγο πολύ ήταν οι συνθήκες στις οποίες διεξήχθη το πρωτόδικο δικαστήριο σε μια πολιτική συγκυρία που η αντιτρομοκρατική σταυροϕορία ήταν το πρώτο θέμα στην ατζέντα μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης και με τον πρώην εισαγγελέα υπουργό δικαιοσύνης κ. Αθανασίου –το να τοποθετεί κανείς για υπουργό δικαιοσύνης κάποιον πρώην εισαγγελέα είναι ομολογουμένως μια κίνηση πιο ευϕάνταστη από το να τοποθετήσει τον Ηρώδη για υπουργό παιδείας- να προαναγγέλλει την εντός 100 ημερών ίδρυση ϕυλακών τύπου Γ' για τρομοκράτες και την αντιτρομοκρατική να συλλαμβάνει μέρα παρά μέρα με αστεία προσχήματα τον Κώστα Σακκά εξωθώντας τον τελικά στη ϕυγοδικία.
Σήμερα η συγκυρία είναι διαϕορετική με την έννοια ότι η κυβέρνηση που ανέλαβε τη διαχείριση της εξουσίας και την επιβολή των ακραίων πολιτικών λιτότητας απευθύνεται παραδόξως ακόμη σε προοδευτικό ακροατήριο και ως εκ τούτου δεν έχει αιχμή της την αντιτρομοκρατική-αντιεγκληματική-αντιμεταναστευτική πολιτική, τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμών.
Παρά την απροθυμία του Υπουργείου Δικαιοσύνης να συγκρουστεί με το εγχώριο λόμπι «Νόμος και Τάξη» και το ϕόβο του να ελέγξει νομοθετικά την πραγματικά ανέλεγκτη και ανεξέλεγκτη δικαστική εξουσία η οποία βάση του άρθρου εκτρώματος 177 του ΚΠΔ περί ηθικής αποδείξεως και της ακραίας ιεροεξεταστικής αντίληψης, ερμηνείας και κατάχρησής του δεν είναι αναγκασμένη να ακολουθεί στις αποϕάσεις της νομικούς κανόνες αλλά να εκτιμάει ελεύθερα όντας υπόλογη μόνο στη συνείδησή της -μια συνείδηση τόσο μιαρή και μολυσμένη που ακόμη και ο Πόντιος Πιλάτος θα έβρισκε βολικό να λογοδοτεί. Παρά επίσης τη διπρόσωπη τακτική του Υπουργείου Δικαιοσύνης να ψηϕίζει ϕαινομενικά προοδευτικούς νόμους, οι οποίοι όμως εμπεριέχουν στην ίδια τους τη διατύπωση τη δυνατότητα της μη εϕαρμογής τους από τους δικαστές, δείχνει τουλάχιστον σε επίπεδο συμβολισμών καi όχι ουσίας νέες επενδύσεις στην καταστολή της παραβατικότητας του λευκού κολάρου.
Αυτή είναι η συγκυρία και αυτά είναι τα γεγονότα. Θεωρώ τον δικαστικό αγώνα που καλούμαι να δώσω για την απαλλαγή μου από όλες τις κατηγορίες στο εϕετείο μια στιγμή του αγώνα ενάντια στο βαθύ αστυνομικό κράτος, ενάντια στην ποινική καταστολή και τα ακραία δόγματά της. Μια ιδιότυπη υπαρξιακά μάχη που κριτής και αντίπαλος ενσαρκώνονται στον ίδιο θεσμό, αυτόν της δικαστικής εξουσίας.
Εγώ με τη σειρά μου θέλω να τονίσω ότι όπως και στο πρωτόδικο έτσι και στο εϕετείο δεν θα δηλώσω αθώος και δεν θα παρακαλέσω κανένα δικαστή να με πιστέψει.
Δεν είμαι αθώος. Στον ταξικό πόλεμο επέλεξα πλευρά με τους αδικημένους και τους καταπιεσμένους, με τους αποκλεισμένους και τους κυνηγημένους, με τους ενόχους και τους κολασμένους. Οργανώθηκα πολιτικά στον αναρχικό χώρο με το μεγαλεπήβολο πράγματι στόχο να πλήξω τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές του κεϕαλαίου και του κράτους του.
Όμως αρνήθηκα, αρνούμαι και θα αρνηθώ ξανά τις πράξεις που μου καταλογίζουν.
Δεν υπήρξα ποτέ μέλος της ΣΠΦ, δεν συμμετείχα στη συγκεκριμένη ληστεία και προπαντώς δεν σκότωσα και δεν θα μπορούσα να σκοτώσω για οποιονδήποτε λόγο και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες έναν άοπλο πολίτη.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Τάσος Θεοϕίλου



_______________________________________
Προσθέτω 7 Ιουνίου 2017







Δήλωση των δικηγόρων του Τ. Θεοφίλου:

Η σημερινή πανηγυρική αθώωση του Τάσου Θεοφίλου από το Α΄ Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών αποτελεί θριαμβευτική νίκη μέσα σε μία γκρίζα πολιτική συγκυρία που απαλλάσσει συστηματικά τους κατασταλτικούς μηχανισμούς από κάθε αναστολή να αυθαιρετούν και να στήνουν σκευωρίες. Ταυτόχρονα είναι μία ιστορική νίκη του νομικού πολιτισμού, που κατακτήθηκε με αιώνες λαϊκών αγώνων και όχι από την καλωσύνη οποιασδήποτε εξουσίας, διότι απέτρεψε την επιδιωκόμενη μετατροπή του ποινικού δικαίου από δίκαιο αποδείξεων σε δίκαιο ενδείξεων και κυρίως «δίκαιο» υποδείξεων. Αξίζουν συγχαρητήρια στα μέλη της πλειοψηφίας του δικαστηρίου διότι αντιστάθηκαν στις πιέσεις των μηχανισμών, που δεν σταμάτησαν ούτε την τελευταία στιγμή, και απέδειξαν ότι υπάρχουν ακόμα δικαστές που δεν ασκούν απλά εξουσία, αλλά απονέμουν δικαιοσύνη και σαν τέτοιες θα μείνουν στην ιστορία.
Θερμούς χαιρετισμούς στο αγωνιζόμενο κίνημα, που μαζί με τους συνήγορους υπεράσπισης δώσαμε μέσα και έξω από τα δικαστήρια τη μάχη για να σπάσει το φράγμα της σιωπής και να απλωθεί με επιτυχία το κύμα συμπαράστασης, πολύ ευρύτερα από τα όρια του αναρχικού χώρου και να νικήσει τους μηχανισμούς.
Μετά από πέντε χρόνια άδικης φυλάκισης ο Τάσος βγαίνει σήμερα. Με το βλέμμα σε κάθε διωκόμενο αγωνιστή, ο αγώνας συνεχίζεται.



12 Ιουλίου 2017