Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Η Τρύπα― διότι ο Χρόνος είναι για την Τέχνη ελαστικός





Ένα χειρόγραφό μου της εποχής μετά το πρώτο μου βιβλίο είναι αυτό το πεζό ποίημα που είχα δώσει για να δημοσιευθεί στην επόμενη Τρύπα. Όπερ και εγένετο με μια καθυστέρηση δεκαετιών που με συγκίνησε πολύ.
  
Η Τρύπα, περιοδικό του αθηναϊκού underground (το οποίο φέτος εορτάζεται με εκθέσεις, πάρτυ κι ομιλίες) έκλεισε γρήγορα, όπως γινόταν, μα βγαίνει πάλι τώρα σε διαδικτυακή μορφή. Έχει συγκεντρωμένα αποσπάσματα, αναμνήσεις, 'κόμιξ', φωτογραφίες και πολύ ενδιαφέροντα κείμενα για εκείνη τη μεταπολιτευτική άνθηση του αυτόνομου κι αυθαίρετου Τύπου.
Η δεκαετία του '80 συμπεριλαμβάνοντας (στα γυαλιστερά περιοδικά και τα ραδιόφωνα που άνοιξαν δρόμο στα ιδιωτικά κανάλια)όποιον νοιαζόταν να ενταχθεί και πλασάροντας στυλιστική  ομοιομορφία και ιδεολογική αναλγησία έβαλε απότομο τέλος στην άνθηση κι ελάχιστοι (όπως ο Λεωνίδας Χρηστάκης) επέμειναν. Κι ακόμα πιο ελάχιστοι διαφύλαξαν παλιά χαρτιά από τη φθορά του χρόνου.
Σας έγραφα εδώ για την έκθεση και τα 'events' (ναι, δεν τα λέμε πια 'happenings') του φετινού καλοκαιριού. Μα σήμερα θέλω μοιραστώ μαζί σας τη χαρά που πήρα όταν έλαβα μήνυμα από τον Τέο Ρόμβο πως η Τρύπα μού επιφύλασσε μια μικρή έκπληξη. Μικρή;
Μικρή σε σχέση με το σύμπαν, ναι, αλλά συγκινητικότατη για τη Μαντάμ που αναπολώντας θέλησε να τη μοιραστεί μαζί σας.
_______
 Θα βρείτε τη Μαντάμ στη συντροφιά: Συνερ-γάτες & Συνερ-γάτοι της Τρύπας  όπου τα  ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΝΤΕΡΓΚΡΑΟΥΝΤ  κρατούν (σαν το χειρόγραφό μου) εν ζωή πολλά 'might have been'.
 Χαρείτε τα!

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Για ένα αγγλικό πυρσό― δίχως λαμπαδηφόρο




Ένα έθνος 'of shop keepers' είπε τους 'Αγγλους ο Μαρξ και φαίνεται πως τίποτε δεν άλλαξε από τότε που περπατώντας, διαβάζοντας και πίνοντας ανάμεσά τους, μελέτησε τον Καπιταλισμό.
Αυτή η κλίση τους προκάλεσε αμηχανία πριν λίγες μέρες όταν αποκαλύφθηκε πως από πριν ακόμα γίνει η τελετή έναρξης των Ολυμπιακών κάποιοι λαμπαδηδρόμοι πλουτίζουν πουλώντας τους πυρσούς που σε άλλες χώρες φυλάγονται ως κειμήλια. 
Σόκαραν τα δημοσιεύματα όταν ανακαλύφθηκαν στο ebay οι πρώτοι πωλητές. Με τη δημοσίευση όμως αντί να δημιουργηθεί σκανδαλάκι μάλλον μαθεύτηκε η ευκαιρία ευκολότατου κέρδους κι εντός εβδομάδων το κλίμα άλλαξε υπέρ της εμπορίας μετά τη χρήση ώσπου η διαδικτυακή δημοπρασία έφερε σε μια κυρία  £153,300 (τα οποία όμως πρόσφερε για δημόσιο έργο της κοινότητάς της).
Κάθε πυρσός κόστιζε £495 αλλά δινόταν μόνο £215 στο λαμπαδηδρόμο στον οποίο θα έμενε ως ενθύμιο.  8.000 είναι οι δρομείς που διένυσαν 300 μέτρα ο καθένας φέροντας τη συμβολική φλόγα ως σκυτάλη του Ολυμπιακού πνεύματος σε 1.019 πόλεις και χωριά. 

Ελπίζω (εσείς οι δικοί μου αναγνώστες) να μη σοκάρεστε. Διότι για τη μαντάμ που απεχθάνεται τις κούφιες φιέστες και τα άδεια μυαλά των αθλητών τούτη η επικερδής επιχειρηματικότητα είναι το πιο ευχάριστο και το μόνο ενδιαφέρον νέο που έμαθε σχετικά με το θέμα.





Εικόνες
Το άνω φωτοσόπιασμα διάβασα σόκαρε κάποιους που δε γνώρισαν τις λατρευτές μου Absolutely Fabulous και υπέθεσαν πως οι Αγγλίδες φέρονται πάντα σα τσουλιά στο Φαληράκι. 
Αριστερά, από ebay: 
Atlanda '96  για $3,000 και Athens '04  για $1,399, 

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2012

Η οικογένειά μου και άλλα ζώα




Κάποτε θα τον χρησιμοποιούσα αυτό το θαυμάσιο τίτλο, το ήξερα. Δεν είναι δικός μου όμως. Είναι του σημαντικού φυσιοδίφη Gerald Durrell που πέρασε μέρος των παιδικών του χρόνων στην Κέρκυρα παρατηρώντας ζώα και ζωύφια και καλεσμένους με την ίδια προσήλωση στη λεπτομέρεια που ο αδελφός του Lawrence Durrell (που έγραψε το πολυαγαπημένο μου Αλεξανδρινό Κουαρτέτο) παρατηρούσε  τόπους και ανθρώπους.

Στη θάλασσα που διάβαζα εμφανίστηκαν μπροστά μου πάπιες.
Στο σπίτι ο Troy μου είναι άυπνος τρεις νύχτες διότι είναι εποχή του κυνηγιού. Πετάχτηκε ένα μικροσκοπικό ποντικάκι από μια γωνία κι επειδή, όπως σοφά λένε, ποτέ δεν έχεις ένα (1) ποντίκι βάλθηκε να ξεκληρίσει όλη την οικογένεια. 
Έχετε δει ιχνηλάτη (Γκέκα) να κυνηγά; Είναι εντυπωσιακό το θέαμα. Μυρίζει με τρεις βαθιές ανάσες με προσήλωση σε κάθε χιλιοστό του χώρου, σηκώνεται στα δυό αν πιάσει μυρωδιά στον αέρα κι όταν πετύχει θήραμα φερμάρει με την ουρά να κινείται αργά, οριζόντια. Πριν από αυτό όμως― και άκουσα πως είναι ίδιον του Γκέκα― κοιτά στα μάτια το σύντροφό του, εμένα (που ενθαρρύνω με ψιθιριστά 'Πού είναι; Πού είναι;'), κι αν αγνοήσω κλαίει ή φωνάζει με λεπτή διαπεραστική φωνή ώσπου να συνεννοηθούμε πώς θα στριμώξουμε και να οργανωθεί η επίθεση. Εάν δεν καταλάβω πού μου δείχνει κάθεται, όπως κάνουν τα αστυνομικά σκυλιά μπροστά στο κοντραμπάντο, και με παράπονο μου δείχνει με τη μύτη το σημείο που κρύφτηκε το ποντικάκι.
Μια χρονιά ήταν ένας μεγάλος αρουραίος μαλλιαρός που αναποδογύρισε τις νεκροκεφαλές από το γείσο του τζακιού. Φρικτή εμπειρία. Φέτος πρόκειται για μωρά. Το ένα έφυγε μόνο του, το άλλο τo πιάσαμε, το τρίτο είχε κρυφτεί μέσα στον 'Baby Blue' ενισχυτή του κυρίου Kastell και μου έφερε πολλούς μπελάδες διότι αποφάσισα να βγάλω έξω τον ενισχυτή ώστε να τρέξει το άμοιρο πίσω στους αγρούς. Δεν υπολόγισα τον Ιχνηλάτη όμως που φέρμαρε, κλαψούριζε και όλη νύχτα ερχόταν βιαστικός να με ξυπνά κι έτρεχε πίσω να παραφυλάξει μη μας φύγει το σπουδαίο θήραμα― που, αλήθεια, είναι και το βραβείο του μετά τη μάχη. Νύσταζα αλλά δεν ήθελα να τον προσβάλω ούτε να αδιαφορήσω για τους κόπους του στέλνοντας λάθος μήνυμα, οπότε ξενυχτήσαμε μαζί. 

Όταν τον πρωτοβρήκα όπου πήγαινα οι κυνηγοί μού έλεγαν με θλίψη πως 'θα πάει χαμένος' μαζί μας. Αμοιβαίο το αίσθημα καθώς είναι περιβόητα τα βαρελόσκυλα των κυνηγών.  Ώσπου έτυχε να τον δω στο πρώτο μας οικιακό κυνήγι και κατάλαβα τι εννοούσαν. Όσο για εκπαίδευση, που τάχα τού στερήσαμε, πείτε μου: ποιος του έμαθε να ειδοποιεί για σαρανταποδαρούσες, φίδια και ποντίκια αλλά ποτέ (ΠΟΤΕ-ΠΟΤΕ) να μην μου τρομάζει τις αράχνες κι ας υποφέρει ο κύριος Kastell από οξεία arachnophobia που γίνεται αιτία πολλών αναστατώσεων τις νύχτες ώσπου να έρθω τις πιάσω στην παλάμη μου απαλά και να τις απομακρύνω (προσωρινά, διότι η αράχνη πάντα επιστρέφει― μα αυτό δεν του το λέμε).
Τώρα ο μικρός μου ήρωας κοιμάται πλάι μου κουρασμένος, ο ενισχυτής μπήκε στη θέση του κι ένα στα τρία ποντικάκια μας επιβίωσε κι απολαμβάνει τα πρώτα μας σύκα.
Ήθελα να σας πω και για τα σαμιαμίδια αλλά ξέρω, το παρατράβηξα.  Άλλη φορά λοιπόν. Και εν τω μεταξύ, μια κι όπως ξέρετε μου αρέσει να υπάρχει κι ένα ηθικό δίδαγμα, θέλω να σας υπενθυμίσω: 
να βάλετε νερό στα αδέσποτα
να λύσετε το σκύλο σας (για πάντα) αν τον είχατε δεμένο

και... ποτέ (αλλά ποτέ) να μη σκοτώσετε Αράχνη.
 ___________________________________

Πάνω οι πάπιες που συνάντησα στη θάλασσα (στον Ορνό, για όποιον ξέρει) με τα ψωμιά που πεταξε ένα κοριτσάκι για νας φάνε
και αριστερά το καμάρι μας.

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Το πίνεις, το φοράς― και δεν παχαίνει



 



H Μαντάμ το υπερηφανεύεται ότι διέσχισε ως τώρα δύο αιώνες με μέση 60 εκατοστά― πράγμα που επετεύχθη με άπειρες παραξενιές (βεβαίως) αλλά καμία δίαιτα. 
Μόνο μια γητειά, ένα mantra που δουλεύει πάντα. 'Σήμερα το τρως αύριο το φοράς' επαναλαμβάνω νοερά, αγγίζοντας τους γοφούς μου όταν βρεθώ μπροστά σε γλυκά και λίπη και τα ξορκίζω διότι αμέσως χάνουν τη γοητεία τους καθώς τα βλέπω, ενσαρκωμένα στην επόμενη μορφή τους, να ξεχειλίζουν από μαγιώ κι εσώρουχα.

Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξω mantra όμως; Διότι υπάρχει ένας επιστήμονας που αποφάσισε να φτιάξει υφάσματα από κρασιά και μπύρες και το αποτέλεσμα είναι θαυμάσιο.
Από ένζυμα κρασιού ή μαύρης μπύρας φτιάχνει ένα ζελέ που απλώνεται στο σώμα κι όταν στεγνώσει  μοιάζει με λεπτό βαμβακερό. Δίχως ραφές, στριφώματα, κουμπιά ή πιέτες.
Το ύφασμα, που ονομάζεται Micro'be, ανοίγει νέους ορίζοντες στην Υφαντουργία κι είναι αποτέλεσμα συνεργασίας τής σχεδιάστριας Donna Franklin με τον επιστήμονα Gary CassΧαρείτε το!
(Τώρα γνωρίζετε τι δώρο θέλει η Μαντάμ με το κρασί της)


εικόνες από: laughingsquid
____________________________________________

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

Η Ψηφιακή εικόνα, το τσιγάρο, η λάμπα Τέσλα κι η κακή μας μοίρα




Στις δημοκρατικές χώρες γίνεται συζήτηση πριν επιβληθούν αλλαγές. Πριν και κατά τη διάρκεια της ψήφισης νόμων στην Ε.Ε., αλλά και μετά αν πάει κάτι στραβά, ο ευρωβουλευτής που υπέγραψε κι υποστήριξε είναι υπόλογος για τις συνέπειες. 
Εδώ μάς έρχονται σα θεϊκά φιρμάνια, φαινομενικά δικτατορικά, διάφορες 'ντιρεκτίβες' κι αποφάσεις κι εμείς, πάντα κατόπιν εορτής, αιφνιδιαζόμαστε κι αντιδρούμε όσο αντέχουμε.

Όπως με την ανεφάρμοστη επιβολή της απαγόρευσης του τσιγάρου. Ένα μέτρο που οι Έλληνες όχι μόνο μισήσαμε αλλά και το ταυτίσαμε με την αντίσταση, ακόμα και εις βάρος της υγείας μας, στη ληστρική βλακεία του προηγούμενου πρωθυπουργού. Ακόμα κι όταν τα δίχως πελάτες μαγαζιά αντέδρασαν κανείς δε σκέφτηκε να ζητήσει εξηγήσεις από τον Ευρωβουλευτή που ψήφισε το νόμο ή από κανάλια και δημοσιογράφους που δε μάς ενημέρωσαν τότε που ακόμα θα μετρούσε η γνώμη μας.

Τώρα ταλαιπωρούμαστε με τις δυσεύρευτες λάμπες (γλόμπους Έντισον* καλόγουστους και βολικούς) έχοντας υποστεί ξώφαλτσα την  προπαγάνδα αποκατάστασης και ηρωοποίησης του Τέσλα και την υποχρεωτική επιβολή του δικού του γλόμπου (ακαλαίσθητου και τοξικού). Είναι ένα μέτρο που επιβλήθηκε για να σώσουμε τον πλανήτη (και είπαμε: 'πράσινο' είναι το μαύρο χρήμα στην εποχή μας), έφερε αισθητικές αντιδράσεις στην αρχή κι ύστερα (αφού επιβλήθηκε) ήρθαν κι οι αποκαλύψεις πως ναι καλό για τον πλανήτη αλλά μην τύχει και πιάσουμε σπασμένη λάμπα Τέσλα διότι είναι τοξικότατη.

Σήμερα έχουμε την επιβολή εν μια νυκτί της αναλογικής τηλεόρασης. Άκουσα πως γίνεται για να τονωθεί η αγορά. Αφελές. Οι κυβερνήσεις γνωρίζουν καλύτερους τρόπους να τονώσουν αγορές αν θέλουν. Τα κίνητρα είναι πιο ύποπτα.
Δεν αμφιβάλλουμε πια πως αποτελούμε πείραμα ή παράδειγμα προς αποφυγήν. Η ψηφιακή τηλεόραση, όπως το διαδίκτυο, δίνει στον παροχέα τη δυνατότητα να συγκεντρώνει στοιχεία για μας. Τι είδαμε, τι ώρες, πόσες ώρες. Η μέτρηση δε γίνεται για να χαρούν οι πρωινατζήδες για την ακροαματικότητα, είναι εργαλείο επιβολής και μέσο πλουτισμού.
Σε άλλες χώρες συζητήθηκε ευρέως το ζήτημα της ψηφιακής και δόθηκε στον κάθε πολίτη η δυνατότητα να αποφασίζει αν προτιμά αναλογική (απόρρητη) ή ψηφιακή (ποιοτικά καλύτερη) τηλεόραση.

Ξανά δηλαδή μάς κορόιδεψαν και το κράτος μάς αντιμετώπισε σα παιδιά ή δούλους που δεν έχουν λόγο για το μέλλον τους. Αναμενόμενο είναι που οι αδαείς ή πουλημένοι Έλληνες πολιτικοί μάς εξαπατούν. Λογικό είναι που η Ε.Ε. δε γίνεται να μας ενημερώνει προσωπικά τον καθένα μας ότι συζητιέται αυτό ή εκείνο που σε πέντε χρόνια θα επιβληθεί. Δεν πρόκειται όμως για μυστικές διαβουλεύσεις. Πρόκειται για δημοκρατικές αποφάσεις τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου παρουσία των εκπροσώπων μας, τις οποίες κατά συρροήν μάς κρατούν κρυφές τα ΜΜΕ που παρουσιάζουν άλλες (ως πιο δημοφιλείς) ειδήσεις.
Έτσι, συνηθίσαμε να μάς έρχονται σαν εντολές θεού νόμοι και αποφάσεις που υπέγραψαν οι χρυσοπληρωμένοι ευρωβουλευτές μας τους οποίους ποτέ δεν ελέγχουμε επειδή …ναι.. (θυμώστε μου τώρα): δεν έχουμε παράδοση Δημοκρατίας.  Κι αυτό είναι που μας κρατά σαν  τους αγράμματους σε μια μόνιμη μοιρολατρεία κι ανασφάλεια, έρμαια ακατανόητων σ΄εμάς νόμων που συζητιούνται, γράφονται κι υπογράφονται ερήμην μας. 

_______________________________________________
* Η πρώτη λάμπα εφευρέθηκε από τον Άγγλο Humphry Davy το 1809 αλλά ο Thomas Alva Edison την εξέλιξε κι είναι ο πρώτος που την κατοχύρωσε και την έδωσε στην παραγωγή το 1875 γι αυτό της δίνουμε συνήθως το όνομά του.
___________
εικόνες
Πάνω: Σχεδιάγραμμα με οδηγίες χρήσεως για την πρώτης Λάμπα από edison.rutgers.edu
Κάτω: η πρώτη Λάμπα
Αριστερά: το πείραμα



Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Με μονοκονδυλιές κι ένα μικρό σκυλί, ο Πικάσο...

Όταν ρώτησαν τον Πικάσο τι είναι η μοντέρνα Τέχνη απάντησε «Μην ομιλείτε εις τον Οδηγό».

Τα βιβλία για τον Πικάσο είναι πολλά, αμέτρητα όπως και τα ρητά του, έξυπνες λακωνικές απαντήσεις με σωστές δόσεις ειρωνείας, αλαζονείας κι αδιαφορίας που αρμόζουν στο μεγάλο καλλιτέχνη που έχει το μυαλό του πάντα αλλού.
One-liners λέγονται, και στα ελληνικά εύκολα μπερδευόμαστε διότι η λέξη χρησιμοποιείται για μονοκονδυλιές όσο και για ρητά.
Οι μονοκονδυλιές του έχουν τη χάρη και τη δύναμη του καλού σχεδίου και (τους κουμπούρες όπως η Μαντάμ) μας εξηγούν το έργο του πιο καθαρά από μελετητές και κριτικούς. Οι απαντήσεις του πάλι, μας εξηγούν πώς φτιάχνονται οι μύθοι.

Ήταν μεγάλος πια και διάσημος στο σπίτι του στην Κυανή Ακτή όταν τον επισκέφθηκε ένας φωτογράφος για δουλειά. Είχε μαζί του δυό σκυλιά ένα μεγάλο κι άγριο κι ένα φοβισμένο μαύρο κοντοπόδαρο αριστοκρατικό dutchound που όταν τέλειωσε η φωτογράφηση επέλεξε να μείνει με τον Πικάσο. Το αξιολάτρευτο αυτό σκυλάκι που λεγόταν Lump (και μοιάζει με τον Troy μου) έγινε μέρος των πικασικών εικόνων που έχουν φωλιάσει στο συλλογικό μας ασυνείδητο.
Το πρώτο σχέδιο είναι το λακωνικό αριστούργημα του περιγράμματός του που φτιάχτηκε την πρώτη μέρα και κόσμησε πιάτο. Θυμίζει εκείνη την πασίγνωστη Πικασική δήλωση πως όσο μεγαλώνει προσπαθεί να ζωγραφίζει σα παιδί μα βλέποντάς το ξέρουμε πως ναι, μπορεί ο Πικάσο να το πέτυχε μα το παιδί ποτέ δε γίνεται να ζωγραφίσει σα Πικάσο.
Χαρείτε τα!




_________
Βιβλίο με τις Μονοκονδυλιές του Πικάσο μαθαίνω βγήκε πρόσφατα στα ελληνικά. Αν είστε εραστές των επιτραπέζιων σίγουρα θα το χαρείτε. Όπως και το Picasso & Lump από όπου εδώ δυο από τις πολλές φωτογραφίες.
Κάτω η αγαπημένη μου, με το χάρτινο λαγουδάκι που του είχε φτιάξει για να παίζει.













Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

Σα βγεις στο γυρισμό με σκάφος, εύχομαι να θυμάσαι αυτά που είπα




Για τα σκουπίδια που φέτος πνίγουν το νησί δε θα πω απόψε, είναι πολυφωτογραφημένα και πρόοδος δε γίνεται.
Βλέπω όμως σκάφη από το σπίτι μου. Σα λιμάνι μοιάζει η Ψαρρού μετά το ξεφάντωμα με Ρέμο στο Ν’ΑΜΜΟS. Τρόμαξαν οι σκύλοι από την ηχορύπανση και τα πυροτεχνήματα και γαύγιζαν ώρες μετά μεταφέροντας το μήνυμα του πολέμου και σε άλλες γειτονιές.
Βλέπω πια σκάφη κι αντί να έρθουν στο νου οι πολυτέλειες, κι όλα εκείνα που ονειρεύονται οι εκ του μακρόθεν, σκέπτομαι τη μόλυνση.
Για τις σακούλες στα ανοιχτά τα έχω πει πως είναι αιτία να αποδεκατίζονται οι χελώνες και να αυξάνονται οι τσούχτρες. Η αφίσα αυτή είναι άλλη μια προσπάθεια μήπως κάποιος συνετιστεί και κάνει την παρέα ή το προσωπικό του να ντραπεί.
Εύχομαι να προωθήσετε.
 ________________

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

To βρήκατε; Όχι; Δε φταίτε εσείς, είναι ο εγκέφαλός σας...



 Το βρήκατε;

H Mme Kastell χρειάστηκε μια ώρα και clues για να βρει τη λύση.
Ο κύριος Kastell τη βρήκε εντός δευτερολέπτων.

Ποια η διαφορά; Χρησιμοποιούμε, λένε, διαφορετική πλευρά του εγκεφάλου. Θα τα έχετε ξανακούσει τα περί διαφορών δεξιού κι αριστερού ημισφαιρίου του εγκεφάλου τα οποία κατά μια θεωρία επηρεάζουν τον τρόπο που σκεπτόμαστε.
Ο ένθερμοι της θεωρίας υποστηρίζουν πως όσοι λύσατε γρήγορα το ανωτέρω μυστήριο έχετε σκέψη υποκειμενική και ερμηνεύετε με εικόνες, διαίσθηση κι αισθήματα αντί λογικής. Εμείς οι υπόλοιποι παίρνουμε το i-q, τη λογική, τη λύση των προβλημάτων μας με αλγορίθμους.
Επισήμως αυτό δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά αλλά βασίζεται στην αληθινή ανακάλυψη του Roger W. Sperry (βραβείο Νόμπελ 1981) ότι αν κοπεί η επαφή μεταξύ πλευρών του εγκεφάλου (corpus callosum) μειώνονται τα περιστατικά επιληψίας. Από τις παρενέργειες της επέμβασης γεννήθηκε ο αστικός μύθος που όλοι γνωρίζουμε. Σήμερα η άποψη αυτή καταρρίπτεται από την ανακάλυψη πως τελικά (τι έκπληξη!) χρειαζόμαστε και τις δύο πλευρές για να λύσουμε π.χ. ένα μαθηματικό πρόβλημα το οποίο υποτίθεται πως θα επεξεργαζόταν μόνο η αριστερή πλευρά. 
Παραμένει όμως διασκεδαστικό που διαφέρουμε τόσο. 
Το λύσατε;


___________________
Περί Corpus Callosum  και διαφορές ημισφαιρίων: youtu.be

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Περί αξίων κι αναξίων― με φούσκες κι αχινοί


Των «Αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ' αλώνια..» έγραψε ο Ελύτης για σαν αύριο, καρδιά καλοκαιριού στο Αιγαίο. Προφητικό θεωρεί το στίχο η τελευταία του αγάπη ποιήτρια Ιουλίτα, η οποία πολύ μάς απογοήτευσε μετά το θάνατο του Νομπελίστα― αλλά αυτά είναι ανάξια λόγου τέτοιες μέρες.
Διότι γράφω πλάι στη θάλασσα με φούσκες κι αχινούς και με κρασί, και με νερά κρυστάλλινα και δροσερά που η επιφάνειά τους σα κρούστα τρεμοπαίζει από το αεράκι.
Κι ακόμα διότι όντως «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το πορώδες κι άσπρο μεσημέρι», άξια και «τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες» (κι έχω έναν εδώ πλάι μου στον Ορνό), άξιο και το αιώνιο το «πέτρινο πεζούλι
 αντικρύ στου πελάγους...»
Άξιοι και οι αχινοί κι οι φούσκες, όπως άξιος είναι κι εκείνος που τα μάζεψε και μου τα προσφέρει, άξιο το κρασί μου και αν, καμιά φορά, ανάξιοι οι άνθρωποι δεν πειράζει, υπερτερεί η θάλασσα κι η ποίηση και τούτο το νησί, έρωτάς μου ατέλειωτος, που πάντα με κρατά δική του.


Μαθαίνω ότι χθες κάποιες στιγμές ήταν δύσκολη η πρόσβαση εδώ και το συνδύασα με μια επίθεση που δέχθηκα αφού ενημέρωσα τη Σελίδα των Anonymous με το κείμενό τους κατά τς Χρυσής Αυγής. Αν με κατήγγειλαν για υβριστικό (ή ό,τι) περιεχόμενο δεν ξέρω αλλά κάποιοι αφιέρωσαν χρόνο να σχολιάσουν υβριστικά κάθε φωτογραφία μου στο Facebook. Δεν είναι και πολλές μα η συντονισμένη επίθεση με κεφαλαία κι ανορθόγραφα greeklish κραυγάζει πως δε χρειάζεται Σέρλοκ Χολμς για να βρεθεί η πηγή. 
Δεν απορώ με το παράδοξο οι υπέρμαχοι της ελληνικότητας να αποτελούν τη μόνη μερίδα πληθυσμού που βιάζει έτσι άγρια την ελληνική γλώσσα. Δεν απορώ διότι γνωρίζουμε πως φασισμός και λογική δε δένουν. Θυμώνω όμως όπως θυμώνουμε όταν οι βάρβαροι συλήζουν το ναό μας― και με ναό δεν εννοώ βέβαια τo facebook αλλά τη γλώσσα που εκείνοι δε γνωρίζουν.
Μα αυτά είναι ποταπά κι οι φούσκες με καλούν, όμως τα αναφέρω διότι θα ήθελα να σας ζητήσω, εάν τύχει να δυσκολευτείτε μπαίνοντας στο μικρό μου γκιούλ μπαχτσέ, να κάνετε τον κόπο, σας παρακαλώ, να με ενημερώσετε.

Περί αναξίων όμως αρκετά· περί αξίων τώρα. Οπότε ιδού και το Δοξαστικόν για να έρθουμε στο ίσιο μας (όπως λέει η μαντάμ στη γιόγκα) ώστε να μπουν στη θέση τους οι προτεραιότητές μας επειδή τίποτε δεν είναι το μηδέν αλλά παντοτεινός είναι «ο κόσμος ο μικρός ο Μέγας»:

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα
Η στεριά που βουτά και υψώνει αυχένα
ένα λίθινο άλογο που ιππεύει ο πόντος
οι μικρές κυανές φωνές μυριάδες
η μεγάλη λευκή κεφαλή Ποσειδώνος
ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΟΡΕΣ ΑΝΕΜΟΙ που ιερουργούνε
που σηκώνουν το πέλαγος σα Θεοτόκο
που φυσούν και ανάβουνε τα πορτοκάλια
που σφυρίζουν στα όρη κι έρχονται
Οι αγένειοι δόκιμοι της τρικυμίας
οι δρομείς που διάνυσαν τα ουράνια μίλια
οι Ερμήδες με το μυτερό σκιάδι
και του μαύρου καπνού το κηρύκειο
Ο Μαΐστρος, ο Λεβάντες, ο Γαρμπής
ο Πουνέντες, ο Γραίγος, ο Σιρόκος
η Τραμουντάνα, η Όστρια
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το ξύλινο τραπέζι
το κρασί το ξανθό με την κηλίδα του ήλιου
του νερού τα παιχνίδια στο ταβάνι
στη γωνιά το φυλλόδεντρο που εφημερεύει
Οι λιθιές και τα κύματα χέρι με χέρι
μια πατούσα που σύναξε σοφία στην άμμο
ενας τζίτζικας που έπεισε χιλιάδες άλλους
η συνείδηση πάμφωτη σαν καλοκαίρι.
ΤΑ ΝΗΣΙΑ με το μίνιο και με το φούμο
τα νησιά με το σπόνδυλο κάποιανου Δία
τα νησιά με τους έρημους ταρσανάδες
τα νησιά με τα πόσιμα γαλάζια ηφαίστεια.
Στο μελτέμι τα ορτσάροντας με κόντρα-φλόκο
Στο γαρμπή τ' αρμενίζοντας πόντζα-λαμπάντα
έως όλο το μάκρος τους τ' αφρισμένα
με λιτρίδια μαβιά και με ηλιότροπια
Η Σίφνος, η Αμοργός, η Αλόννησος
η θάσος, η Ιθάκη, η Σαντορίνη
η Κως, η Ίος, η Σίκινος
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο πέτρινο πεζούλι
αντικρύ στου πελάγους η Μυρτώ να στέκει
σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι
με την ψάθα του ήλιου στο ένα χέρι
Το πορώδες και άσπρο μεσημέρι
ένα παπούτσι ύπνου που ανεβαίνει
το σβησμένο χρυσάφι μες στους πυλώνες
και το κόκκινο άλογο που δραπετεύει
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ εορτάζοντας τη μνήμη
των αγίων Κηρύκου και Ιουλίτης
ένα θαύμα να καίει στους ουρανούς τ' αλώνια
ιερείς και πουλιά να τραγουδούν το χαίρε:
ΧΑΙΡΕ η Καιομένη και χαίρε η Χλωρή
Χαίρε η Αμεταμέλητη με το πρωραίο σπαθί
Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται
Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται
Χαίρε του παραδείσου των βυθών η Αγρία
Χαίρε της ερημίας των νησιών η Αγία
Χαίρε η Ονειροτόκος χαίρε η Πελαγινή
Χαίρε η Αγκυροφόρος και η Πενταστέρινη
Χαίρε με τα λυτά μαλλιά η χρυσίζοντας τον άνεμο
Χαίρε με τα ωραία λαλιά η δαμάζοντας το δαίμονα
Χαίρε που καταρτίζεις τα Μηναία των Κήπων
Χαίρε που αρμόζεις τη ζώνη του Οφιούχου
Χαίρε η ακριβοσπάθιστη και σεμνή
Χαίρε η προφετικιά και δαιδαλική
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χώμα που ανεβάζει
μιαν οσμή κεραυνού σαν το θειάφι
του βουνού ο πυθμένας όπου θάλλουν
οι νεκροί άνθη της αύριον
Μιας νυχτός Ιουνίου η νηνεμία
γιασεμιά και φουστάνια στο περιβόλι
το ζωάκι των άστρων που ανεβαίνει
της χαράς η στιγμή λίγο πριν κλάψει
ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ η πόα της ουτοπίας
τα κορίτσια οι παραπλανημένες Πλειάδες
τα κορίτσια τ' Αγγεία των Μυστηρίων
τα γεμάτα ως πάνω και τ' απύθμενα
Τα στυφά στο σκοτάδι και όμως θαύμα
τα γραμμένα στο φως και όμως μαυρίλα
τα στραμμένα επάνω τους όπως οι φάροι
τα ηλιοβόρα και τα σεληνοβάμονα
Η Έρση, η Μυρτώ, η Μαρίνα
η Ελένη, η Ρωξάνη, η Φωτεινή
η Άννα, η Αλεξάνδρα, η Κύνθια
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το αναίτιο το δάκρυ
ανατέλλοντας αργά στα ωραία μάτια
των παιδιών που κρατιούνται χέρι-χέρι
των παιδιών που κοιτάζουνται και δε μιλιούνται
Των ερώτων το τραύλισμα πάνω στα βράχια
ένας φάρος που εκτόνωσεν αιώνων θλίψη
το τριζόνι το επίμονο καθώς η τύψη
και το μάλλινο έρημο μέσα στ' αγιάζι
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιός αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το "νυν" και ποιο το "αιέν" του κόσμου:
ΝΥΝ το αγρίμι της μυρτιάς Νυν η κραυγή του Μάη
ΑΙΕΝ η άκρα συνείδηση Αιέν η πλησιφάη
Νυν νυν η παραίσθηση και του ύπνου η μιμική
Αιέν αιέν ο λόγος και Τροπίς η αστρική
Νυν των λεπιδοπτέρων το νέφος το κινούμενο
Αιέν των μυστηρίων το φως το περιιπτάμενο
Νυν το περίβλημα της Γης και η Εξουσία
Αιέν η βρώση της Ψυχής και η Πεμπτουσία
Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο
Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα
Νυν των λαών το αμάλγαμα και ο μαύρος Αριθμός
Αιέν της Δίκης το άγαλμα και ο μέγας Οφθαλμός
Νυν η ταπείνωση των Θεών
Νυν η σποδός του Ανθρώπου
Νυν Νυν το μηδέν
και Αιέν ο κόσμος ο μικρός, ο Μέγας!


_____________για ολόκληρο το Άξιον Εστί εδώ



Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Κι αν τα ξεχάσαμε τα περσινά οι Ισπανοί θυμούνται





Την τεράστια διαδήλωση διαμαρτυρίας την παραμονή της συνάντησης των G20 στο Μεξικό δεν την είδαμε. Συμφωνία με τις κυβερνήσεις για τα τηλεοπτικά κανάλια  αλλά και τη Google εξαφάνισε κάθε στοιχείο. Η μηχανή αναζήτησης στις λέξεις Μεξικό/G20/ διαμαρτυρία (στα αγγλικά) πληροφορούσε για ορθογραφικό λάθος ή  έβγαζε παλιά και άσχετα. Το youtube που ανήκει στη Google 'κατέβαζε'  αμέσως κάθε σχετικό video.
Το Los  Cabos  είχε αποκλειστεί κι ήταν απλησίαστο ακόμα και για τους κατοίκους προκειμένου να μην κινδυνεύσουν οι ισχυρότεροι των ισχυρών της γης. Κυκλοφορεί μόνο ένα μοντάζ τριών εικόνων μιας μακριάς συγκέντρωσης που πλημμύρισε μεγάλους δρόμους αλλά δεν είμαι σίγουρη πως είναι αλήθεια, δε μπορώ να το τσεκάρω. 

Αντίθετα τους χαριτωμένους ανθρακωρύχους που περπάτησαν τρεις μέρες τους είδαμε. Παρουσιασμένους ως αξιοπερίεργο, κάτι σαν τους πρώτους χίππηδες, τους έδειξαν όλα τα κανάλια σαν κάτι ακίνδυνο. Κι ειρηνικό, ως χθες που τους χτύπησε με πλαστικές σφαίρες η αστυνομία και θυμηθήκαμε το περσινό μας αθηναϊκό καλοκαίρι για το οποίο τόσο άνετα και γρήγορα πήραν άφεση η τότε κυβέρνηση και τα όργανά της.
Από το Μεξικό εικόνες δεν έχω αλλά έλαβα χθες της Μαδρίτης κι είναι αποκαλυπτικές:
  Πάνω: Πάνοπλη η αστυνομία παρατάχθηκε για να φυλάξει τη γνωστή τράπεζα από τους άοπλους πεζοπόρους, πρν τους επιτεθεί.
Κάτω: Ξεχάσαμε τα περσινά; Οι Ισπανοί δεν τα ξεχνούν. και στέλνουν μήνυμα.


_________________________
Ακόμα και κατόπιν εορτής λίγα θα βρείτε. Ιδού ένα από αυτά: argentinaindependent
και Υ.Γ.
Παρασκευή 13 Ιουλίου : http://youtu.be/fgIYWElioIQ

Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Το Αθηναϊκό Underground ― μισός αιώνας εκτίθεται




[★ Τελικά  η ομαδική ρετροσπεκτίβα με θέμα το ΑΘΗΝΑΪΚΟ UNDERGROUND θα συνεχιστεί και σ' όλη τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου 2012. 

☀ Στο CAMP! - Contemporary Art Meeting Point,
> Πλατεία Κοτζιά (ή Δημαρχείου), πλησίον Πλατείας Ομονοίας, Αθήνα.
> Καθημερινά: 14:00-21:00]


Την Παρασκευή 29 Ιουνίου παρουσιάστηκε στο Camp το πρώτο μέρος της έκθεσης “Το Αθηναϊκό Underground” με τον χρονικό προσδιορισμό 1964-1983. Η έκθεση φιλοδοξεί να καταγράψει το εύρος αυτού του ιστορικού φαινομένου, τόσο χρονολογικά όσο και περιπτωσιολογικά. Από τις πρώτες νύξεις για το ύφος στις σελίδες του περιοδικού Πάλι έως στον μηδενισμό του punk και τη σταδιακή πολιτικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση του φαινομένου. Από τα δεκάδες έντυπα των 70s και 80s που διανέμονταν στην πλατεία Εξαρχείων έως ψυχεδελικές και underground τάσεις στις γκαλερί της εποχής. Από το παραισθητικό και παραβατικό σινεμά έως τη σχέση των εικαστικών με τη μουσική της εποχής. Η έκθεση θα επιχειρήσει να αναλύσει το κλίμα εκείνης της εποχής, πολιτισμικό και πολιτικό, το οποίο (ίσως) εμφανίζει παράδοξες ομοιότητες με τη σημερινή. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η ιστορική ανασκόπηση αυτή θέλει ν’ ανοίξει διάλογο με μια ανήσυχη καλλιτεχνική σκηνή των ημερών μας που θα μπορούσε, υπό κάποιο πρίσμα, να θεωρηθεί το “νέο underground”.


Μετά το τέλος του πρώτου μέρους (Πέμπτη 30 Αυγούστου) θα ξεκινήσει το δεύτερο μέρος (εγκαίνια: Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου) με τίτλο “To Αθηναϊκό Underground-1984-2012”, όπου παρουσιάζονται περιπτώσεις πιο σύγχρονων καλλιτεχνών που δραστηριοποιιούνται σε κάτι που μοιάζει επικίνδυνα με “underground”. Κατά τη διάρκεια της τρίμηνης διάρκειά της, η έκθεση θα πλαισιωθεί με προβολές, εκδηλώσεις και συζητήσεις όπου οι πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής θα καταθέσουν, προσωπικά την εμπειρία τους. Παράλληλα στα εγκαίνια το κοινό θα έχει μια πρώτη παρουσίαση της έκδοσης ενός πλούσια εικονογραφημένου βιβλίου με αναλυτικές προσεγγίσεις στο φαινόμενο από ερευνητές και μελετητές.

Συντονισμός-επιμέλεια: Θανάσης Μουτσόπουλος
Επιμελητής έντυπου αρχείου: Νεκτάριος Παπαδημητρίου
Επιμελητής εικαστικού αρχείου: Παντελής Αραπίνης
Επιιμελητής κινηματογραφικού αρχείου: Γιάννης Χαριτίδης
Επιμελητής εικονογραφικού αρχείου: Θανάσης Μουτσόπουλος

Καλλιτέχνες της έκθεσης Underground: 1964-1983
Αλέξης Ακριθάκης, Μίνως Αργυράκης, Στήβ Γιαννάκος, Στέργιος Δελιαλής, Νίκος Ζερβός, Λάζαρος Ζήκος, Πάνος Κουτρουμπούσης, Nicholas Liber [Νίκος Λυμπερόπουλος], Ηλίας Πολίτης, Δημήτρης Πουλικάκος, Θανάσης Ρεντζής, Αλέξης Ταμπουράς, Κωστής Τριανταφύλλου, Λεωνίδας Χρηστάκης, Γιάννης Αρκούδης Χριστοδούλου, Χρήστος Ζυγομαλάς, Νάνος Βαλαωρίτης

ΤΟ AΘΗΝΑΪΚΟ UNDERGROUND:
ΠΡΟΒΟΛΕΣ (3ος όροφος)

Ο δράκουλας των Εξαρχείων (1983)
Νίκος Ζερβός,
87′, 35mm

beat και πρωτοποριακή ποίηση (2011)
Ο Νάνος Βαλαωρίτης συζητάει με τον Κωστή Τριανταφύλλου, Αθήνα, 2011

Ψηφιακό Ονειροδρόμιο
Κωστής Τριανταφύλλου


Saga of a city, Paris (1974)
Κωστής Τριανταφύλλου

Fiction (1976)
Θανασης Ρεντζης
, 45, 16mm

Εξόριστος στην κεντρική λεωφόρο (1979)
Νίκος Ζερβός,
90′, 35mm

Teaser από το νέο ντοκυμαντέρ του Γιάννη Χαριτίδη για το Ελληνικό Underground (20′)


ΤΟ AΘΗΝΑΪΚΟ UNDERGROUND:
ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ & ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Κυριακή 1 Ιουλίου, 20.00
Τα έντυπα του Underground
Ανδρέας Βούσουρας (Μορμώ)
Βλάσης Ρασσιάς (Ανοιχτή Πόλη)
Τέος Ρόμβος (Τρύπα)
Κωστής Τριανταφύλλου (Λωτός, Πράξις)
Κώστας Κατσικάς (Τυφλόμυγα)

Συντονισμός: Νεκτάριος Παπαδημητρίου

Τρίτη 3 Ιουλίου, 20.00
Προβολή της ταινίας των Θανάση Ρεντζή και Νίκου Ζερβού, Μαύρο Άσπρο (1973)
Σκηνοθεσία: Θανάσης Ρεντζής, Νίκος Ζερβός
Σενάριο: Θανάσης Ρεντζής
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Σάκης Μανίατης
Μουσική: Μάνος Λοίζος
Με τους: Γιώργος Τσεμπερόπουλος, Βίκυ Παταμιανού, Σταύρος Χριστοφίδης, Μπέση Βουδούρη
Παραγωγή: Μακροφίλμ Ο.Ε
Τύπος: Ταινία Μεγάλου Μήκους
Διάρκεια: 80′
Σύνοψη:
Ενας φοιτητής της Σχολής Καλών Τεχνών έρχεται σε αντίθεση με τους συμφοιτητές του, όταν αρνείται να ενταχθεί στο γενικότερο κλιμα αναταραχής που συγκλονίζει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο τα δυο τελευταία χρόνια της χούντας. Σκιαγράφημα της πορείας ενός νέου στην κοινωνική ένταξη και στην αστικοποίησή του, με πολλές αναφορές στο φοιτητικό κλίμα πριν την εξέγερση του Πολύτεχνείου.
Θα παραστούν και θα προλογίσουν την ταινία οι σκηνοθέτες. Θ’ ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Πέμπτη 5 Ιουλίου, 20.00
Παρουσίαση βιβλίου Το Αθηναϊκό Underground
Νάνος Βαλαωρίτης (ποιητής)
Γιώργος Σωτηρέλλος (συγγραφέας)
Γιώργος Χαρβαλιάς (πρύτανης Α.Σ.Κ.Τ.)
Θανάσης Μουτσόπουλος (επιμελητής)
Γιώργος Γεωργακόπουλος (CAMP)
Στη συνέχεια θα εορταστούν τα 91α γενέθλια του Νάνου Βαλαωρίτη

Παρασκευή 6 Ιουλίου, 20.00
Συναυλία ΚΣΥΜΕ
Πέτρος Φραγκίστας
«Kawa, σημαίνει ποταμός”

για viola da gamba, ηλεκτρονικά και μαγνητοταινία
αφιερωμένο στην ιαπωνική πρωτοπορία του 1970
Νικολέτα Χατζοπούλου, για viola da gamba
Κώστας Μαντζώρος, ηλεκτρονικά
Η παρουσίαση του έργου του Πέτρου Φραγκίστα
και της εποχής του underground θα γίνει από τον Νεκτάριο Παπαδημητρίου

Τρίτη 10 Ιουλίου, 20.00
Προβολή της ταινίας του Κώστα Φέρρη, Η Φόνισσα (1974)
Σκηνοθεσία: Κώστας Φέρρης
Σενάριο: Κώστας Φέρρης – Δήμος Θέος
Διάρκεια: 90′
Σύνοψη:
Η Φραγκογιαννού (Μαρία Αλκαίου), μια ταλαιπωρημένη γυναίκα με σαλεμένο νου
εξαιτίας μιας δύσκολης ζωής, αναθυμάται το παρελθόν δίπλα στην κούνια της νεογέννητης εγγονής της. Η μάνα της ήταν κακιά, ο ένας της γιος εγκληματίας. Το μυαλό της θολώνει και πνίγει το μωρό, καθώς θεωρεί ότι τα κορίτσια φέρνουν στην οικογένειά τους μόνο προβλήματα. Στη συνέχεια, θα αφήσει ένα κοριτσάκι να πνιγεί στο πηγάδι, ενώ θα πνίξει άλλα τρία κοριτσάκια, εκ των οποίων το ένα νεογέννητο. Θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό απαλάσσει παιδιά και γονείς από τα επερχόμενα βάσανα της ζωής. Οι αρχές την καταδιώκουν και εκείνη καταλήγει στη θάλασσα, όπου θα βρει και το θάνατο.
Το κλασσικό έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σε μια διασκευή από
τον Κώστα Φέρρη με ψυχεδελικές πινελιές.
Θα παραστεί και θα προλογίσει την ταινία ο σκηνοθέτης. Θ’ ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Τρίτη 17 Ιουλίου, 20.00
Το κινηματογραφικό Underground
Νίκος Ζερβός
Θανάσης Ρεντζής
Αλέξης Ταμπουράς
Κώστας Φέρρης

Συντονισμός: Γιάννης Χαριτίδης

Πέμπτη 19 Ιουλίου, 20.00
Αντικουλτούρα και Πολιτική
Κωνσταντίνος Βασιλείου
Θοδωρής Κωβαίος
Χαράλαμπος Μαγουλάς
Νίκος Μάλλιαρης
Κωστής Τριανταφύλλου
Συντονισμός: Θανάσης Μουτσόπουλος



Ώρες λειτουργίας της γκαλερί:
Δευτέρα-Κυριακή 14:00-21:00

CAMP Contemporary Art Meeting Point
Ευπόλιδος 4 & Απελλού 2
Πλ.Κοτζιά, 105 51 Αθήνα
t: 210 3247679
e: info@campoint.gr

w: www.campoint.gr

Follow CAMP! on Facebook
https://www.facebook.com/CAMP.ContemporaryArtMeetingPoint

Follow CAMP! on Twitter
http://twitter.com/#!/CampointAthens














Στη φωτογραφία ο Λεωνίδας Χρηστάκης στα πόδια της Μαρίας του, από: ough
Αγγελάκι: του Liber