Porta photo©by Pierre Couteau for DC

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Στο Βερολίνο η αφορμή ώσπου να με βαρεθεί ο Χρόνος


Μ' αρέσουν τα μικρά ταξίδια. Σύντομες επισκέψεις στις ζωές που δεν έζησα. Μ' αρέσει να ταξιδεύω μόνη.
  
Ο ταξιδιώτης είναι πάντα μόνος. Απλώνει ο κόσμος, αμβλύνεται, με νέες πιθανότητες σε κάθε βήμα. Φεύγουν τα περιττά, αδειάζει η καθημερινότητα από ψυχαναγκασμούς και ψιλοπράγματα και, tabula rasa, οι λίγες ημέρες της εκδρομής ανοίγονται άδειες ολοκάθαρες και, σα σελίδες φρέσκου ημερολογίου την Πρωτοχρονιά, γεμάτες υποσχέσεις. Όχι φρούδες όμως αλλά αληθινές και πλούσιες σαν το κενό που με τον όγκο του δίνει αξία στο κανάτι.
Όσο πιο άδειο το κανάτι τόσο πιο χρήσιμο θα μας φανεί. Όσο πιο μόνοι στο ταξίδι τόσο πιο πολλά θα δούμε. Κι ο χρόνος που ξεχνιέται, μας βαριέται, φεύγει  αθόρυβα και εμείς μόνοι κλέβουμε το Θάνατο στο ισόβιο σκάκι κάνοντας να μετρά λάθε στιγμή.

Μ' αρέσουν τα μοναχικά ταξίδια αλλά θέλουν αφορμή αλλιώς δύσκολα αποφασίζω πότε. Γι αυτό συχνά ψάχνω για ευκαιρίες.
Σαν τώρα στο Βερολίνο―που ήρθα πρώτη και θα μείνω παραπάνω― με αφορμή το αυριανό κονσέρτο της Ελευθερίας όπως κι άλλη φορά στην Πόλη ή όπως παλιότερα πήγαινα στου πατέρα μου παραστάσεις σε περιφερειακά Θέατρα ή την Επίδαυρο.
 
 Ήσυχες βόλτες, συναντήσεις και με άλλους φίλους, ώρες σιωπής και ανάγνωσης και περιπλανήσεις δίχως στόχο και προορισμό. Μοναχικοί περίπατοι, χρόνος για γνωριμίες έτσι που οι φίλοι μού γνωρίζουν άλλους φίλους κι η σκέψη μου παίρνει απ' το βήμα μου ρυθμό και γαληνεύει.

Άλλα νομίζω δε χρειάζεται να πω.
Το συστήνω.

Και αν είστε στο Βερολίνο, πού θα είμαι αύριο το ξέρετε: Προσκεκλημένη στο κονσέρτο της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, το τελευταίο της περιοδείας, σε μια εορταστική βραδιά ελληνική αλλά βερολινέζικη.
_________________________________________
Πάνω η αφίσα,
κάτω, από 'Τα 40 Του Θανάτου' μια και το ανέφερα:


Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Νατάσα Τσουκαλά―άλλη μια δικηγόρος χτυπημένη



Άλλη μια δικηγόρος χτυπημένη. Από ναυτική φωτοβολίδα αυτή τη φορά, στα Εξάρχεια. 
Πρόκειται για τη Νατάσα Τσουκαλά, καθηγήτρια εγκληματολογίας (και σε αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ) και επί χρόνια (άμισθη) νομική σύμβουλο της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας η οποία  «έχει αντιπαλέψει την αστυνομική βία, έχει βρεθεί στο πλευρό φυλακισμένων, προσφύγων, κρατούμενων, θυμάτων καταστολής, με γνώμονα πάντα την υπεράσπιση κάθε δημοκρατικού και ανθρώπινου δικαιώματος. Κι όλα αυτά τα έκανε πάντοτε αθόρυβα.»

Ευτυχώς διέφυγε τον κίνδυνο, σώθηκε το πόδι της αλλά ακόμα είναι στον Ευαγγελισμό για να διερευνηθεί κατά πόσο έχουν πληγεί οι πνεύομονές της μετά τα εσωτερικά εγκαύματα.

Φέρνω νέα για την υγεία της και μια παλιότερησυνέντευξή της 



Juliette Georgiades
Περαστικά με πλήρη αποκατάσταση της ευχομαι .
**τελευταια νεα της υγειας της
Η δικηγόρος έχει διαφύγει τον κίνδυνο και το απόγευμα, αφού υποβληθεί σε επέμβαση καθαρισμού του τραύματός της, θα υποβληθεί και σε αξονική
τομογραφία προκειμένου να διερευνηθεί ακριβώς η «ζημιά» που έχει προκληθεί στα πνευμόνια της. Η Νατάσα Τσουκαλά εισέπνευσε φώσφορο από την ναυτική φωτοβολίδα με αποτέλεσμα να υποστεί εσωτερικά εγκαύματα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει διαφύγει τον κίνδυνο, ενώ οι γιατροί κατάφεραν να «σώσουν» και το πόδι της μετά τον σοβαρό τραυματισμό.
------------------------
****η Νατάσα Τσουκαλά βρίσκεται από προχτές το βράδυ στον Ευαγγελισμό μετά από βαρύ τραύμα που της προκάλεσε ναυτική φωτοβολίδα, ενώ βρισκόταν μαζί με τους φωτορεπόρτερ στην κάλυψη των γεγονότων, πολύ κοντά στην κατοικία της στα Εξάρχεια.Η κατάσταση της υγείας της είναι ιδιαίτερα κρίσιμη και βρίσκεται στην εντατική υπό συνεχή παρακολούθηση.
Το πρωταρχικό ζητούμενο αυτά τα 24ωρα είναι να ξεπεράσει τον κίνδυνο για ανεπανόρθωτες βλάβες.Η Νατάσα Τσουκαλά έχει υπάρξει για χρόνια (άμισθη) νομική σύμβουλος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας, έχει αντιπαλέψει την αστυνομική βία, έχει βρεθεί στο πλευρό φυλακισμένων, προσφύγων, κρατούμενων, θυμάτων καταστολής, με γνώμονα πάντα την υπεράσπιση κάθε δημοκρατικού και ανθρώπινου δικαιώματος. Κι όλα αυτά τα έκανε πάντοτε αθόρυβα.
καλη αναρρωση της ευχομαστε ολοι

*************Η συνέντευξη της κυρίας Τσουκαλά είναι από το 2014.
H κα Τσουκαλά είναι η εγκληματολόγος και αντιπρόεδρος του Κέντρου Μελετών Ασφάλειας-ΚΕ.ΜΕ.Α. (www.kemea.gr/el) που είχε δώσει το 2014 την παρακάτω ενδιαφέρουσα συνέντευξη:
[ ]..''Δεν είναι απαραίτητα αμόρφωτος κι απαίδευτος όποιος ασπάζεται τον φασισμό. Στην περίπτωση της Σχολής Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ, δεν είναι οι διδάσκοντες που εκφασίζουν τους δόκιμους, ένας καθηγητές νομικής που κάνει μάθημα ποινικής δικονομίας διδάσκει όπως θα δίδασκε και στη Νομική Σχολή.''
''Ο εκφασισμός προέρχεται από τους εκπαιδευτές της αστυνομίας, είναι η ίδια η αστυνομία που εκφασίζει συνειδητά τους μελλοντικούς αξιωματικούς της. ''
[ ]
''Το πρόβλημα ξεκινάει από το γεγονός ότι οι άνδρες των διμοιριών ΜΑΤ φεύγουν για την υπηρεσία τους χωρίς να φέρουν τα διακριτικά τους.''
[ ]
Η κυρία Τσουκαλά εκτός από ακαδημαϊκός κι εγκληματολόγος, διετέλεσε σύμβουλος του Χρήστου Παπουτσή στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (2010-2012). Το 2013 ο τότε διοικητής της Σχολής Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. στην Αμυγδαλέζα της πρότεινε να εγκαινιάσει ένα νέο κύκλο σεμιναριακών διαλέξεων για τον ρατσισμό, τη ξενοφοβία και τη μετανάστευση σε δόκιμους αξιωματικούς. Ήταν η πρώτη φορά που εντάσσονταν παρεμφερείς διαλέξεις στο υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών τους κι από διαβολική σύμπτωση το ίδιο βράδυ – μετά την πρώτη διάλεξη – ο διοικητής της σχολής αποστρατεύτηκε.
Όταν τελείωσε λοιπόν αυτή η πρώτη διάλεξη στους τριτοετείς, τους έδωσε ένα τέταρτο για ερωτήσεις. Κι εκείνοι έκαναν ανακοινώσεις, της δήλωσαν πως «δεν δέχονται ότι ο Έλληνας είναι ίσος με τον οποιονδήποτε αλλοδαπό». Η απάντηση της ήταν ψύχραιμη: «Η διάκριση της ανθρωπότητας σε ανώτερες και κατώτερες φυλές οδήγησε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Άουσβιτς και αυτό προσιδιάζει σε φασιστικά καθεστώτα». Για να πάρει την απάντηση από έναν δόκιμο: «Μα, είμαστε φασίστες και είμαστε περήφανοι που είμαστε φασίστες, υπάρχει κανένα πρόβλημα;».
«Δεν έχω πρόβλημα, με την έννοια πως δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές πεποιθήσεις του εκάστοτε φοιτητή όπως και δεν με ενδιαφέρει η προσωπική του ζωή, το μόνο που με ενδιαφέρει ως πολίτη είναι να ξέρω πως κατά την άσκηση των καθηκόντων του ο αστυνομικός εφαρμόζει το νόμο απρόσωπα και ουδέτερα ώστε να εξασφαλίζεται η αρχή της ισονομίας σε μια ιδεατά ευνομούμενη πολιτεία», μου λέει η κυρία Τσουκαλά, επαναλαμβάνοντας ότι απάντησε και στην εξωφρενική ρητορική ερώτηση του δόκιμου.
Όμως κάποιοι συνέχισαν υποστηρίζοντας ότι ο νόμος είναι μια κοινωνική κατασκευή. Δεν καταλάβαιναν πως εκείνη απλά απαιτούσε να εφαρμόσουν ένα νόμο με τον οποίο διαφωνούν, θεωρούσαν αυτονόητο πως μόνο όταν συμφωνούν με τον νόμο τότε θα τον εφαρμόζουν. «Ομολογώ ότι θορυβήθηκα γιατί όταν ακούω μελλοντικό αξιωματικό της αστυνομίας να μου ανακοινώνει περήφανα πως δεν θα εφαρμόσει το νόμο άρχισα να αναρωτιέμαι από τι δεσμεύεται», μου λέει. Σε επόμενη ερώτησή της για το αν θεωρούν πως δεσμεύονται από την ιεραρχία τους της απάντησαν πάρα πολύ απαξιωτικά για την ιεραρχία, πως είναι «άχρηστοι και χαρτογιακάδες, δεν έχουν ιδέα για τις επιχειρησιακές ανάγκες των ένστολων στο δρόμο». Η συζήτηση συνεχιζόταν και κάποια στιγμή προσπαθώντας να βρει ένα σημείο αναφοράς είπε πως «δεν θα γίνετε επίορκοι γιατί, όταν προσλαμβάνεστε, ορκίζεστε να τηρήσετε το Σύνταγμα και τους νόμους» αλλά οι δόκιμοι ήταν ετοιμόλογοι. «Ο όρκος στο ευαγγέλιο δεσμεύει τους χριστιανούς, όσοι είναι φασίστες είναι και παγανιστές, άρα ο όρκος δεν τους δεσμεύει» της απάντησαν καγχάζοντας ενώ κάθε φορά έπαιρνε τον λόγο άλλος δόκιμος αξιωματικός εν μέσω χειροκροτημάτων. Όλα αυτά παρουσία των εκπαιδευτών.
«Κρίνοντας εκ των υστέρων, θα έλεγα πως το ανησυχητικό είναι ότι δεν έχουμε ένα μεμονωμένο περιστατικό, ούτε μια περίπτωση ενός άντρα διμοιρίας ΜΑΤ που είτε εν ψυχρώ, είτε εν μέσω επεισοδίων, χτυπάει έναν διαδηλωτή. Έχουμε τους αξιωματικούς από τους οποίους αύριο θα βγει το επιτελείο και ο μελλοντικός αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Προσδιορίζω ότι οι τότε τριτοετείς δόκιμοι αξιωματικοί έχουν πια αποφοιτήσει». Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: γιατί τους πλήρώνει ο πολίτης; «Ο δόκιμος δεν έχει κουραστεί από τις συνθήκες εργασίας του, δεν έχει βρεθεί σε μια κατάσταση διλήμματος, δεν έχει έρθει αντιμέτωπος με τη διαφθορά, ούτε με τη βία, είναι ακόμα φοιτητής και σπουδάζει γνωρίζοντας ενσυνείδητα και περήφανα πως δεν θα εφαρμόσει το νόμο. Είναι εφιαλτικό για μια δημοκρατία», μου λέει η κα Τσουκαλά.
Για παράδειγμα, το Γραφείο Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας έχει συσταθεί από την εποχή Παπουτσή, αλλά δεν έχει λειτουργήσει ακόμα. Φαίνεται πως ακόμα κι αυτός ο συμβολικός έλεγχος είναι απαράδεκτος στα μάτια της αστυνομίας
Οι αστυνομικοί ξέρουν πως ο νόμος είναι κοινωνική κατασκευή, ξέρουν τις διαφορές μεταξύ παγανισμού και χριστιανισμού, έχουν καλό θεωρητικό υπόβαθρο. «Μπαίνουν με πανελλήνιες, το επίπεδο είναι αρκετά ψηλό γιατί υπάρχουν φοιτητές που έχουν μπεί με μέσο όρο 18. Όταν στην επόμενη διάλεξη, με τους ίδιους δόκιμους, για να διελευκάνω το ζήτημα, τους έθεσα το ερώτημα αν γνωρίζουν τα κύρια σημεία του καθεστώτος το οποίο επικαλούντο, μου έκαναν μια παρα πολύ καλή έκθεση των κύριων χαρακτηριστικών του φασισμού εισερχόμενοι σε εντυπωσιακές λεπτομέρειες όπως των διαφορών μεταξύ φρανκισμού και ναζισμού στα θέματα του τραπεζικού συστήματος, στα θέματα της αντιμετώπισης του εβραϊκού στοιχείου. Γνώριζαν πάρα πολύ καλά για το τι μιλούσαν όπως ήξεραν πολύ καλά πως στο φασιστικό καθεστώς το άτομο ουσιαστικά εξαλείφεται γιατί διαχέεται στη μάζα.
Όσοι δόκιμοι πήραν τον λόγο γνώριζαν πάρα πολύ καλά τι είναι ο φασισμός».
Στις 28 Νοεμβρίου το περιοδικό Unfollow, μετά από ρεπορτάζ για το ίδιο ζήτημα, δημοσίευσε απάντηση της ΕΛ.ΑΣ. σχετικά με το αποτέλεσμα της διερεύνησης των καταγγελιών σχετικά με τους «περήφανους φασίστες» δοκίμους της Σχολής Αξιωματικών.
Μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας πιστεύει πως «ο φασισμός πάει πακέτο με την εξαθλίωση», πως «ο φασισμός στηρίζεται από τους φτωχούς» και «η κρίση κάνει τον λαό φασίστες».
Αυτά τα μορφωμένα, και ομολογουμένως έξυπνα, παιδιά πώς είναι δυνατόν να έχουν τέτοιες απόψεις; «Ιστορικά, η Γερμανία του μεσοπολέμου ήταν η χώρα που παρήγαγε πάρα πολλούς νομπελίστες στις θετικές επιστήμες, ήταν η χώρα η οποία διέπρεπε σε επίπεδο τεχνών, φιλοσοφίας και πολιτισμού. Όπως αυτό δεν σημαίνει ότι οι φιλόσοφοι ήταν οι κύριοι εκφραστές του φασισμού, έτσι δεν πρέπει να μπερδεύουμε το επίπεδο της παιδείας με τις κυρίαρχες πολιτικές πεποιθήσεις.
Δεν είναι απαραίτητα αμόρφωτος κι απαίδευτος όποιος ασπάζεται τον φασισμό. Στην περίπτωση της Σχολής Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ, δεν είναι οι διδάσκοντες που εκφασίζουν τους δόκιμους, ένας καθηγητές νομικής που κάνει μάθημα ποινικής δικονομίας διδάσκει όπως θα δίδασκε και στη Νομική Σχολή.
Ο εκφασισμός προέρχεται από τους εκπαιδευτές της αστυνομίας, είναι η ίδια η αστυνομία που εκφασίζει συνειδητά τους μελλοντικούς αξιωματικούς της.
Αυτό πιθανότατα επιτάθηκε μετά την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο, οπότε μπορούμε να το αποδώσουμε στην πρόσφατη πολιτική συγκυρία. Ο άλλος λόγος είναι ιστορικός, η αστυνομία όπως την έχουμε γνωρίσει στην Ελλάδα ήταν ανέκαθεν αυταρχική. Υπάρχει πολύ βεβαρημένο ιστορικό αυταρχισμού στους κόλπους της αστυνομίας, δεν έχει ποτέ συντελεστεί πραγματικά η λεγόμενη αποχουντοποίηση. Κουκουλώθηκε το θέμα για να μπορέσει η χώρα να προχωρήσει μπροστά.
Πιστευόταν τότε πως ο εκδημοκρατισμός της αστυνομίας θα προέκυπτε τελικά από τη δυναμική των κοινωνικών μετασχηματισμών, ως κομμάτι του ευρύτερου εκδημοκρατισμού της κοινωνίας».
[ ] 
Το πρόβλημα ξεκινάει από το γεγονός ότι οι άνδρες των διμοιριών ΜΑΤ φεύγουν για την υπηρεσία τους χωρίς να φέρουν τα διακριτικά τους.''

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗpopaganda.gr
Έκανε μάθημα στους δόκιμους αξιωματικούς, άλλωστε.
29.12.2014 
(Και) Φέτος είδαμε πολύ ξύλο. Άλλοι το είδαν ζωντανά στους δρόμους, άλλοι το είδαν σε απευθείας σύνδεση, άλλοι το είδαν στο youtube, άλλοι το έφαγαν κι άλλοι το έριξαν. Αν μπορούσαμε να μετρήσουμε το πόσο ξύλο έπεσε, το βάρος δεν θα έβγαινε από το ζύγισμα των σπασμένων τζαμιών, αλλά από το ειδικό βάρος των σπασμένων δοντιών, κεφαλιών και κοκκάλων Τα πρώτα αντικαθίστανται, τα δεύτερα είναι custom γι’ αυτό και «κοστίζουν» περισσότερο. Λίγο μετά την επέτειο του Πολυτεχνείου και λίγο πριν την «επέτειο» της δολοφονίας Γρηγορόπουλου ζήτησα από την Αναστασία Τσουκαλά, αναπληρώτρια καθηγήτρια εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris II να μιλήσουμε για το θέμα της αστυνομικής βίας. Ήταν οι πρωτες μέρες μετά το ανακουφιστικά αίσιο τέλος της υπόθεσης Ρωμανού, οι ζημιές στις βιτρίνες αποκαταστάθηκαν, εκείνες μάλιστα στολιστηκαν με χριστουγεννιάτικα ντεκόρ για την εορταστική περίοδο. Βέβαια, τα σπασμένα δόντια και πλευρά παραμένουν σπασμένα, βλέπετε αυτά δεν αντικαθιστούνται στο άψε-σβήσε.
Η κυρία Τσουκαλά εκτός από ακαδημαϊκός κι εγκληματολόγος, διετέλεσε σύμβουλος του Χρήστου Παπουτσή στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (2010-2012). Το 2013 ο τότε διοικητής της Σχολής Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. στην Αμυγδαλέζα της πρότεινε να εγκαινιάσει ένα νέο κύκλο σεμιναριακών διαλέξεων για τον ρατσισμό, τη ξενοφοβία και τη μετανάστευση σε δόκιμους αξιωματικούς. Ήταν η πρώτη φορά που εντάσσονταν παρεμφερείς διαλέξεις στο υποχρεωτικό πρόγραμμα σπουδών τους κι από διαβολική σύμπτωση το ίδιο βράδυ – μετά την πρώτη διάλεξη – ο διοικητής της σχολής αποστρατεύτηκε.
Όταν τελείωσε λοιπόν αυτή η πρώτη διάλεξη στους τριτοετείς, τους έδωσε ένα τέταρτο για ερωτήσεις. Κι εκείνοι έκαναν ανακοινώσεις, της δήλωσαν πως «δεν δέχονται ότι ο Έλληνας είναι ίσος με τον οποιονδήποτε αλλοδαπό». Η απάντηση της ήταν ψύχραιμη: «Η διάκριση της ανθρωπότητας σε ανώτερες και κατώτερες φυλές οδήγησε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Άουσβιτς και αυτό προσιδιάζει σε φασιστικά καθεστώτα». Για να πάρει την απάντηση από έναν δόκιμο: «Μα, είμαστε φασίστες και είμαστε περήφανοι που είμαστε φασίστες, υπάρχει κανένα πρόβλημα;».
«Δεν έχω πρόβλημα, με την έννοια πως δεν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές πεποιθήσεις του εκάστοτε φοιτητή όπως και δεν με ενδιαφέρει η προσωπική του ζωή, το μόνο που με ενδιαφέρει ως πολίτη είναι να ξέρω πως κατά την άσκηση των καθηκόντων του ο αστυνομικός εφαρμόζει το νόμο απρόσωπα και ουδέτερα ώστε να εξασφαλίζεται η αρχή της ισονομίας σε μια ιδεατά ευνομούμενη πολιτεία», μου λέει η κυρία Τσουκαλά, επαναλαμβάνοντας ότι απάντησε και στην εξωφρενική ρητορική ερώτηση του δόκιμου.
Όμως κάποιοι συνέχισαν υποστηρίζοντας ότι ο νόμος είναι μια κοινωνική κατασκευή. Δεν καταλάβαιναν πως εκείνη απλά απαιτούσε να εφαρμόσουν ένα νόμο με τον οποίο διαφωνούν, θεωρούσαν αυτονόητο πως μόνο όταν συμφωνούν με τον νόμο τότε θα τον εφαρμόζουν. «Ομολογώ ότι θορυβήθηκα γιατί όταν ακούω μελλοντικό αξιωματικό της αστυνομίας να μου ανακοινώνει περήφανα πως δεν θα εφαρμόσει το νόμο άρχισα να αναρωτιέμαι από τι δεσμεύεται», μου λέει. Σε επόμενη ερώτησή της για το αν θεωρούν πως δεσμεύονται από την ιεραρχία τους της απάντησαν πάρα πολύ απαξιωτικά για την ιεραρχία, πως είναι «άχρηστοι και χαρτογιακάδες, δεν έχουν ιδέα για τις επιχειρησιακές ανάγκες των ένστολων στο δρόμο». Η συζήτηση συνεχιζόταν και κάποια στιγμή προσπαθώντας να βρει ένα σημείο αναφοράς είπε πως «δεν θα γίνετε επίορκοι γιατί, όταν προσλαμβάνεστε, ορκίζεστε να τηρήσετε το Σύνταγμα και τους νόμους» αλλά οι δόκιμοι ήταν ετοιμόλογοι. «Ο όρκος στο ευαγγέλιο δεσμεύει τους χριστιανούς, όσοι είναι φασίστες είναι και παγανιστές, άρα ο όρκος δεν τους δεσμεύει» της απάντησαν καγχάζοντας ενώ κάθε φορά έπαιρνε τον λόγο άλλος δόκιμος αξιωματικός εν μέσω χειροκροτημάτων. Όλα αυτά παρουσία των εκπαιδευτών.
«Κρίνοντας εκ των υστέρων, θα έλεγα πως το ανησυχητικό είναι ότι δεν έχουμε ένα μεμονωμένο περιστατικό, ούτε μια περίπτωση ενός άντρα διμοιρίας ΜΑΤ που είτε εν ψυχρώ, είτε εν μέσω επεισοδίων, χτυπάει έναν διαδηλωτή. Έχουμε τους αξιωματικούς από τους οποίους αύριο θα βγει το επιτελείο και ο μελλοντικός αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Προσδιορίζω ότι οι τότε τριτοετείς δόκιμοι αξιωματικοί έχουν πια αποφοιτήσει». Το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: γιατί τους πλήρώνει ο πολίτης; «Ο δόκιμος δεν έχει κουραστεί από τις συνθήκες εργασίας του, δεν έχει βρεθεί σε μια κατάσταση διλήμματος, δεν έχει έρθει αντιμέτωπος με τη διαφθορά, ούτε με τη βία, είναι ακόμα φοιτητής και σπουδάζει γνωρίζοντας ενσυνείδητα και περήφανα πως δεν θα εφαρμόσει το νόμο. Είναι εφιαλτικό για μια δημοκρατία», μου λέει η κα Τσουκαλά.
Για παράδειγμα, το Γραφείο Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας έχει συσταθεί από την εποχή Παπουτσή, αλλά δεν έχει λειτουργήσει ακόμα. Φαίνεται πως ακόμα κι αυτός ο συμβολικός έλεγχος είναι απαράδεκτος στα μάτια της αστυνομίας
Οι αστυνομικοί ξέρουν πως ο νόμος είναι κοινωνική κατασκευή, ξέρουν τις διαφορές μεταξύ παγανισμού και χριστιανισμού, έχουν καλό θεωρητικό υπόβαθρο. «Μπαίνουν με πανελλήνιες, το επίπεδο είναι αρκετά ψηλό γιατί υπάρχουν φοιτητές που έχουν μπεί με μέσο όρο 18. Όταν στην επόμενη διάλεξη, με τους ίδιους δόκιμους, για να διελευκάνω το ζήτημα, τους έθεσα το ερώτημα αν γνωρίζουν τα κύρια σημεία του καθεστώτος το οποίο επικαλούντο, μου έκαναν μια παρα πολύ καλή έκθεση των κύριων χαρακτηριστικών του φασισμού εισερχόμενοι σε εντυπωσιακές λεπτομέρειες όπως των διαφορών μεταξύ φρανκισμού και ναζισμού στα θέματα του τραπεζικού συστήματος, στα θέματα της αντιμετώπισης του εβραϊκού στοιχείου. Γνώριζαν πάρα πολύ καλά για το τι μιλούσαν όπως ήξεραν πολύ καλά πως στο φασιστικό καθεστώς το άτομο ουσιαστικά εξαλείφεται γιατί διαχέεται στη μάζα. Όσοι δόκιμοι πήραν τον λόγο γνώριζαν πάρα πολύ καλά τι είναι ο φασισμός». Στις 28 Νοεμβρίου το περιοδικό Unfollow, μετά από ρεπορτάζ για το ίδιο ζήτημα, δημοσίευσε απάντηση της ΕΛ.ΑΣ. σχετικά με το αποτέλεσμα της διερεύνησης των καταγγελιών σχετικά με τους «περήφανους φασίστες» δοκίμους της Σχολής Αξιωματικών.

Μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας πιστεύει πως «ο φασισμός πάει πακέτο με την εξαθλίωση», πως «ο φασισμός στηρίζεται από τους φτωχούς» και «η κρίση κάνει τον λαό φασίστες». Αυτά τα μορφωμένα, και ομολογουμένως έξυπνα, παιδιά πώς είναι δυνατόν να έχουν τέτοιες απόψεις; «Ιστορικά, η Γερμανία του μεσοπολέμου ήταν η χώρα που παρήγαγε πάρα πολλούς νομπελίστες στις θετικές επιστήμες, ήταν η χώρα η οποία διέπρεπε σε επίπεδο τεχνών, φιλοσοφίας και πολιτισμού. Όπως αυτό δεν σημαίνει ότι οι φιλόσοφοι ήταν οι κύριοι εκφραστές του φασισμού, έτσι δεν πρέπει να μπερδεύουμε το επίπεδο της παιδείας με τις κυρίαρχες πολιτικές πεποιθήσεις. Δεν είναι απαραίτητα αμόρφωτος κι απαίδευτος όποιος ασπάζεται τον φασισμό. Στην περίπτωση της Σχολής Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ, δεν είναι οι διδάσκοντες που εκφασίζουν τους δόκιμους, ένας καθηγητές νομικής που κάνει μάθημα ποινικής δικονομίας διδάσκει όπως θα δίδασκε και στη Νομική Σχολή. Ο εκφασισμός προέρχεται από τους εκπαιδευτές της αστυνομίας, είναι η ίδια η αστυνομία που εκφασίζει συνειδητά τους μελλοντικούς αξιωματικούς της. Αυτό πιθανότατα επιτάθηκε μετά την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο, οπότε μπορούμε να το αποδώσουμε στην πρόσφατη πολιτική συγκυρία. Ο άλλος λόγος είναι ιστορικός, η αστυνομία όπως την έχουμε γνωρίσει στην Ελλάδα ήταν ανέκαθεν αυταρχική. Υπάρχει πολύ βεβαρημένο ιστορικό αυταρχισμού στους κόλπους της αστυνομίας, δεν έχει ποτέ συντελεστεί πραγματικά η λεγόμενη αποχουντοποίηση. Κουκουλώθηκε το θέμα για να μπορέσει η χώρα να προχωρήσει μπροστά. Πιστευόταν τότε πως ο εκδημοκρατισμός της αστυνομίας θα προέκυπτε τελικά από τη δυναμική των κοινωνικών μετασχηματισμών, ως κομμάτι του ευρύτερου εκδημοκρατισμού της κοινωνίας».
Το πρόβλημα ξεκινάει από το γεγονός ότι οι άνδρες των διμοιριών ΜΑΤ φεύγουν για την υπηρεσία τους χωρίς να φέρουν τα διακριτικά τους.
Δεν ήταν εντελώς άστοχο αυτό; «Όχι, με την έννοια πως καποτε ο κύριος Σκουλαρίκης έκανε μια συνειδητή προσπάθεια εκδημοκρατισμού της αστυνομίας και τότε μπήκαν στο σώμα άτομα τα οποία είχαν δημοκρατικές πεποιθήσεις. Αυτός ο σπόρος που έριξε ο Σκουλαρίκης ρίζωσε, τα άτομα αυτά ανέβηκαν τις κλίμακες της ιεραρχίας και είχαμε μέχρι πρότινος πολλές δεκάδες υψηλόβαθμων αξιωματικών με δυνατό δημοκρατικό φρόνημα. Στην συντριπτική πλειοψηφία τους οι αξιωματικοί αυτοί αποστρατεύτηκαν από τον κ. Δένδια. Επομένως το πρόβλημα είναι ευρύτερο, ακόμα και αν σε βάθος χρόνου καλλιεργήσει κανείς ένα κύμα εκδημοκρατισμού, την στιγμή που ο πολίτης θα προσδοκει να δρέψει τους καρπούς εμφανίζεται ένας υπουργός και το ξεριζώνει όλο και ξαναβρισκόμαστε στο σημείο μηδέν ή υπό το μηδέν».
Πριν λίγες εβδομάδες έγινε στο κέντρο της Αθήνας ένα συνέδριο για τον εκδημοκρατισμό της αστυνομίας. Η κυρία Τσουκαλά συμμετείχε και ανέβηκε στο βήμα των ομιλητών. Υπάρχει περίπτωση να συμβεί αυτό στ’ αλήθεια; «Οι δύο έννοιες είναι αντινομικές, εξ’ ορισμού η αστυνομία είναι ένα σώμα καταστολής και αυταρχικό, δεν μπορεί ποτέ να είναι δημοκρατικό. Ιδεατά μιλώντας, πάντα θεωρούμε πως στο μέτρο του δυνατού πρέπει να υφίσταται ένας ικανοποιητικός πολιτικός έλεγχος ώστε να μην εκτρέπεται συχνά από το πλαίσιο του νόμου. Εγώ θα μίλαγα για σύννομη αστυνομία, θέλω οι αστυνομικοί να ενεργούν με βάση το νόμο, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο».
Καποτε ο κύριος Σκουλαρίκης έκανε μια συνειδητή προσπάθεια εκδημοκρατισμού της αστυνομίας και τότε μπήκαν στο σώμα άτομα τα οποία είχαν δημοκρατικές πεποιθήσεις. Στην συντριπτική πλειοψηφία τους οι αξιωματικοί αυτοί αποστρατεύτηκαν από τον κ. Δένδια.
«Το πρόβλημα ξεκινάει από το γεγονός ότι οι άνδρες των διμοιριών ΜΑΤ φεύγουν για την υπηρεσία τους χωρίς να φέρουν τα διακριτικά τους. Σύμφωνα με το νόμο από το 2009 στο κράνος και την ασπίδα υπάρχει ένα γεωμετρικό σχήμα που συμβολίζει την διμοιρία και στο κράνος πρέπει να υπάρχει επιπλέον ένας τετραψήφιος αριθμός που τα δύο πρώτα ψηφία παραπέμπουν στην διμοιρία και τα δύο τελευταία στην ταυτότητα του αστυνομικού. Τα σχήματα υπάρχουν, αλλά έχετε δεί ποτέ αριθμούς; Είτε λείπουν από το κράνος, είτε είναι δυσδιάκριτα ή παραποιημένα, και οι αστυνομικοί ξεκινούν για υπηρεσία χωρίς αυτά. Γιατί οι διμοιρίτες και οι ανώτεροί τους δέχονται εκ των προτέρων πως οι αστυνομικοί ξεκινούν την υπηρεσία τους χωρίς διακριτικά; Αν μιλήσω με όρους ποινικού δικαίου, πρόκειται για ενδεχόμενο δόλο. Το εκ των υστέρων επιχείρημα πως υπάρχει βία στις διαδηλώσεις ακούγεται εύλογο στον απλό πολίτη, όταν όμως ξέρεις πως ο αστυνομικός έχει εκ των προτέρων παρανομήσει χωρίς να φοράει τα διακριτικά του, αποδεχόμενος ότι μπορεί ενδεχομένως να αδικοπραγήσει επειδή ακριβώς δεν θα μπορέσει να ταυτοποιηθεί, καταλαβαίνει κανείς ότι εκεί είναι το πρόβλημα».
Και ποιός φταίει για αυτό; «Δεν νοείται διμοιρία χωρίς πειθαρχία. Ο διμοιρίτης την ώρα της δράσης έχει πλήρη εποπτεία του τι κάνουν οι άνδρες του. Κι επειδή ο διμοιρίτης είναι που ξέρει πολύ καλά και γρήγορα ποιός είναι υπεύθυνος, συγκαλύπτει. Και συγκαλύπτεται από τον ιεραρχικά ανώτερο του που με τη σειρά του συγκαλύπτεται από την κορυφή της ηγεσίας».
Στις 15/11 ο πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ Ελλάδας Μάριος Λώλος, συζήτησε με τον αρχηγό της ΓΑΔΑ αντιστράτηγο Μιχαιρίνα για να διασφαλίσει την ασφάλεια των φωτορεπόρτερ κατα τον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου. Παρουσία του, ο αρχηγός της ΓΑΔΑ τηλεφώνησε στον διοικητή ΥΜΕΤ και ΥΑΤ για το θέμα δίνοντας σαφείς εντολές για να μη παρενοχληθούν φωτορεπόρτερ και λέγοντας «έχω δώσει τον λόγο μου στον πρόεδρο, μη φανώ ανακόλουθος». Τέσσερις ώρες μετά, ο φωτορεπόρτερ Γιάννης Λιάκος χτυπιέται από άνδρα των ΜΑΤ. Η αστυνομία λέει ανοιχτά στους δημοσιογράφους «σας κοροϊδεύω» ή ο αρχηγός της ΓΑΔΑ δεν μπόρεσε να επιβάλλει την εντολή του ή ο διοικητής των ΜΑΤ δεν μπόρεσε να επιβληθεί;. «Έχουμε πολλά επίπεδα αυτονόμησης, δεν ξέρουμε αν το επίπεδο αυτονόμησης ξεκινάει από τη ΓΑΔΑ ή από τη διοίκηση των ΜΑΤ. Αυτό που ξέρουμε είναι πως μια εντολή που δόθηκε ρητά δεν τηρήθηκε».
«Η αυτονόμηση της αστυνομίας είναι ένα ζήτημα μεγάλο, η αστυνομία είναι ένα σώμα το οποίο στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης διατήρησε την ισχύ του, απορρόφησε την χωροφυλακή, και σε βάθος χρόνου χωρίς να επέλθει ποτέ κάποια ουσιώδης κάθαρση διαιώνισε τον αυταρχισμό. Η αστυνομία αυτό που επιδιώκει ανα πάσα στιγμή είναι να εξασφαλίσει τα συμφέροντα της. Την προώθηση των όποιων συντεχνιακών αιτημάτων της και τη διασφάλιση της εξουσίας της. Η εξουσία είναι διπλή: ο ιδεολογικός πόλος, ακροδεξιός και φασιστικός τα τελευταία χρόνια, και ο άλλος πόλος που είναι οικονομικός, αυτό που συνήθως αποκαλούμε “διαφθορά” και “παράνομο κεφάλαιο”. Ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα ισορροπεί η αστυνομία, αυτά όμως δεν συμπίπτουν απαραίτητα, αυτονομούνται πολλές φορές και εντός της αστυνομίας».
Συνέντευξη Τύπου Νίκος Ρωμανός Γιάννης Μιχαηλίδης απεργία πείνας θέατρο ΕΜΠΡΟΣ κοινωνία γονείς ΓΕΩΡΓΟΣ ΡΟΜΑΝΟΣ,ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΣΟΥΚΑΛΑ
Η κυρία Τσουκαλά μένει μόνιμα στο Παρίσι. Πώς είναι εκεί τα πράγματα, μήπως είμαστε υπερβολικοί στην εντός των συνόρων κριτική; «Η αστυνομία εκεί είναι πολύ βίαιη, πρόσφατα σκότωσε έναν οικολόγο διαδηλωτή και τα τελευταία χρόνια οι ειδικές μονάδες καταστολής έχουν τυφλώσει πολλούς διαδηλωτές χρησιμοποιώντας flashball. Η ουσιώδης διαφορά είναι μία: εκεί γνωρίζουν πως αν παρεκτραπούν κινδυνεύουν να τιμωρηθούν, δεν υπάρχει διαδεδομένη αίσθηση ασυδοσίας. Εκεί μπορεί μεν να πέθανε ένας διαδηλωτής και η αστυνομία να προσπάθησε αρχικά να απεμπολήσει τις ευθύνες της, αλλά λίγες μέρες αργότερα αποκαταστάθηκε η αλήθεια και απαγορεύτηκαν οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης που προκάλεσαν τον θάνατο του διαδηλωτή. Στην Ελλάδα δεν νομίζω να γίνει ποτέ κάτι ανάλογο. Αυτό που διαπιστώνω είναι πως στην Ελλάδα η αίσθηση της ασυδοσίας, που οξύνθηκε από το 2008 και μετά, εδραίωσε μια στρεβλή αντίληψη στην αστυνομία η οποία νομοτελειακά δεν μπορεί να οδηγεί παρα σε μια κλιμάκωση. Διαπιστώνω πως κατά καιρούς, παλαιότερα, υπήρχαν κάποιες αναστολές που τώρα έχουν αρθεί».
Το 50% της ΕΛ.ΑΣ. ψήφισε την Χρυσή Αυγή. Μήπως αυτο τα εξηγεί όλα; «Είναι δύσκολο να πούμε τι επιδιώκεται από την εκάστοτε ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ.
Υπάρχουν αστυνομικοί που έχουν δημοκρατικό φρόνημα και δεν είναι διεφθαρμένοι, υπάρχουν αστυνομικοί που καταγγέλουν την βία τόσο κατά των διαδηλωτών όσο και των μεταναστών.
Το θέμα είναι ότι η η συνολική εικόνα της αστυνομίας που βγαίνει προς τα έξω είναι αρνητική και ότι η ηγεσία της αστυνομίας δεν κάνει καμία κίνηση για να επιφέρει κάποια – συμβολική έστω κάθαρση – κι εκεί συμπαρασύρεται όλο το σώμα.
Για παράδειγμα, το Γραφείο Αντιμετώπισης Περιστατικών Αυθαιρεσίας έχει συσταθεί από την εποχή Παπουτσή, αλλά δεν έχει λειτουργήσει ακόμα. Φαίνεται πως ακόμα κι αυτός ο συμβολικός έλεγχος είναι απαράδεκτος στα μάτια της αστυνομίας».
http://popaganda.gr/natasa-tsoukala-astinomiki-via/ 
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ
«Η κ. Τσουκαλά τραυματίστηκε βαριά, ενώ βρισκόταν δίπλα σε εργαζόμενους φωτορεπόρτερ σε χώρο που εκτυλίσσονταν επεισόδια, κοντά στην κατοικία της, από ναυτική φωτοβολίδα που περιείχε φώσφορο.
Η εκτόξευση σε ευθεία βολή δακρυγόνων ή φωτοβολίδων αποτελεί εγκληματική ενέργεια από όποιον κι αν προέρχεται.
Για άλλη μια φορά δηλώνουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι οι φωτορεπόρτερ ασκούμε τα καθήκοντα μας σύμφωνα με κανόνες δεοντολογίας. 
Στη θέση της κ Τσουκαλά θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από μας.»
http://www.inewsgr.com/…/fos-stin-peripeteia-tis-dikigorou-… 
------------------

Φως στην περιπέτεια της δικηγόρου Νατάσας Τσουκαλά από τον Ευαγγελισμό
19/11/2017
Διασωληνωμένη και σε καταστολή παραμένει στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Ευαγγελισμού η δικηγόρος που τραυματίστηκε σοβαρά, στα επεισόδια στα Εξάρχεια, όταν ναυτική φ
ωτοβολίδα «καρφώθηκε» στο πόδι της.

Η δικηγόρος έχει διαφύγει τον κίνδυνο και το απόγευμα, αφού υποβληθεί σε επέμβαση καθαρισμού του τραύματός της, θα υποβληθεί και σε αξονική
τομογραφία προκειμένου να διερευνηθεί ακριβώς η «ζημιά» που έχει προκληθεί στα πνευμόνια της. Η Νατάσα Τσουκαλά εισέπνευσε φώσφορο από την ναυτική φωτοβολίδα με αποτέλεσμα να υποστεί εσωτερικά εγκαύματα.

Σύμφωνα με
πληροφορίες, έχει διαφύγει τον κίνδυνο, ενώ οι γιατροί κατάφεραν να «σώσουν» και το πόδι της μετά τον σοβαρό τραυματισμό.

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Cassambalis― Η Τέχνη της ζωής και τα κεφτεδάκια της Καγκελαρίου




Cassambalis. 
Μην τον πείτε Κατσίμπαλη όμως αν και είναι εξ ίσου θρυλικός.

Το φωτεινό νησί με τα ορεκτικά εδέσματα στο κέντρο μοιάζει με νεκρά φύση ολοζώντανη που περιμένει το Φλαμανδό ζωγράφο της, στημένη για αρχοντική γιορτή· ενώ η Τέχνη η απαράμιλλη η αυθεντική κρέμεται στους τοίχους. Του Αλέξη Ακρθάκη μόνιμη η πλούσια έκθεση, κι ανάμεσα σκίτσα, γλυπτά, posters ιστορικά και, κάτω, σα βγεις ―μέσα από σκάλα θεατρική, πόρτες κλειστές μυστηριώδεις― «σα βγεις στον πηγαιμό προς» τα Toiletten μπαίνεις στου Helmut Newton το Berlin που οδηγεί στον υπόγειο μεν (στο Βερολίνο είμαστε, μην το ξεχνάμε) αλλά μεγάλο χώρο υποδοχής ξενοδοχείου, κενό, μαρμάρινο και σεμνά φωτισμένο με επίγνωση της θέσης του (υπογείως) όσο και του ότι πλέον πέρασε την πρώτη νιότη.

Πάνω όμως στο μπαρ ή σε τραπέζι, ο οικοδεσπότης έρχεται να χαιρετήσει τις νεοαφιχθείσες. Πληθωρικός, ευγενικός και με εκείνο το κάτι απροσπέλαστο στα μάτια που ξεχωρίζει τους φημισμένους εστιάτορες στο μαγαζί τους όπως και τους διάσημους ηθοποιούς στα καμαρίνια, δηλαδή όσους (και όταν) εργάζονται εκεί που οι άλλοι διασκεδάζουν.
Μας χαιρετά, εγκάρδια τη ντόπια φίλη που μοιράζεται το Βερολίνο της μαζί μου, και πριν στραφεί απαλά σα χορευτής για να επιστρέψει στην παρέα που καθόταν, είναι εμφανές ότι η ματιά του έχει επιθεωρήσει τα τραπέζια.

Εκεί, πάνω από το κάγκελο της σκάλας, μου δείχνει η φίλη το τραπέζι που αγαπά η Φράου Μέρκελ που στον Κασάμπαλη τρώει τα κεφτεδάκια της κι απολαμβάνει τις ώρες ξεκούρασής της αφού, μαθαίνω, τέσσερις ώρες παρέμεινε πρόσφατα και από το γεύμα δε σηκώθηκε στιγμή.
Η Καγκελάριος προφανώς δεν επιτρέπει στον εαυτό της το προσφιλές των γυναικών σουλάτσο προς τα  Τουαλέτεν. Το ίδιο ήταν κι η κυρία Thatcher, το ίδιο και πολλές βασίλισσες.
Είναι βολικό για τις γυναίκες που δεν κινδυνεύουν από τον προστάτη, ασθένεια που αποτελεί κακό του επαγγέλματος για πολλούς πολιτικούς που, λίγο οι ψηφοφορίες κι οι αγορεύσεις στη Βουλή, λίγο οι περιοδείες σε ραχούλες και χωριά, αφήνουν, λένε από παλιά, κουσούρι.  Προστάτη  βάσανα εμάς, μεγαλώνοντας  δε μας απειλούν αλλά, οι γυναίκες στη δημόσια ζωή έχουμε μάθει να προσέχουμε διπλά διότι καταλάβαμε ότι μια Καγκελάριος ή μια βασίλισσα αν θέλει να έχει κύρος δεν αρκεί να είναι άξια στη δουλειά της μα πρέπει να επιδίδεται σε χίλιες δυό μανούβρες που δε θα φέρουν ―ούτε κατά διάνοιαν― το κυλοτάκι της στο νου των παρευρισκομένων.
Επίσης βέβαια, φανταστείτε αναστάτωση αν κάθε κύριος παλαιάς κοπής ή καλών τρόπων σηκωνόταν μαζί της– [έστω και συμβολικά, έστω και μ' εκείνο το μισό στο ένα πόδι, που μοιάζει μάλλον με υπόκλιση] ενώ ταυτόχρονα θα πετάγονταν όρθιοι στο λεπτό οι σωματοφύλακες απ' το δικό τους το τραπέζι συνοδείας, κοντά μα σε διακριτική απόσταση, πλάι στο μπαρ αλλά και πολύ κοντά στην πόρτα.
Τέσσερις ώρες λοιπόν με τα κεφτεδάκια και έφυγε δίχως να κατέβει τη σκάλα κι έχασε τα androgynus μοντέλα Helmut Newton. Με μπριγιαντίνη a  la Ροδόλφο Βαλεντίνο και γυμνά τα μικροσκοπικά τους στήθη ή τα μακριά τους πόδια, στήνονται αφύσικα ακουμπώντας στη ρετρό λαμαρίνα των συλλεκτικών αυτοκινήτων ή τους τούβλινους τοίχους φτωχογειτονιάς, λουστραρισμένες και μαυρόασπρες στις άκρως σκοποφιλικές τους πόζες διασώζουν τη στιγμή τους ως σήμερα που, με την αλλαγή στη μόδα του γυναικείου σώματος, πλέον μοντέλα και εικόνες μοιάζουν παλιά, μια  Τέχνη παλιότερης εποχής, πιο γερασμένη από τις πάντα νεανικές και ζωηρές βαλίτσες του Ακριθάκη.

Τον Αλέξη Ακριθάκη αναφέρω επειδή γνώρισα το ζωγράφο αναγνωρίζω το έργο, αλλά δεν είναι μουσείο το εστιατόριο. Δεσπόζουν ―και τυχαίνει να πουλιούνται, άκουσα― και πιο νέα έργα, όπως του Lyubo αριστερά μας μπαίνοντας. Έργο γουωρχολικής επιρροής, με διάσημα πρόσωπα σε έντονα χρώματα, για το οποίο ο ευγενής καλλιτέχνης δε μας είπε πολλά διότι εργαζόταν: σερβίρει.
Πέτυχα επίσης στον Κασάμπαλη τον παλιό ιδιοκτήτη του Μανδραγόρα, μαγαζιού στο οποίο, μεταξύ γνωστών Γερμανών, είχα περάσει ένα ωραίο βράδυ με τυριά και με κρασί και είχα πάρει μια χαρά που εσάς λίγο σάς νοιάζει μα εμένα με συγκίνησε επειδή σχετιζόταν με ένα πιο παλιό βιβλίο μου.
Διότι εμείς οι πτωχοί γραφιάδες, φευ, δεν κοσμούμε τοίχους κι έτσι αυτό που μένει από το πέρασμά μας δεν είναι ατμόσφαιρα και χρώματα στους τοίχους αλλά, κάτι κείμενα όπως αυτό και, ίσως, μιά γωνιά που χρόνια μετά τη δείχνουν ίσως λέγοντας με δέος 'να, εδώ καθόταν'.




 ________________________________

0049 (0) 30 - 8854747 info@cassambalis.de


Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Οδηγός άρματος: 'Τους έβλεπα σαν παράσιτα' ― 17 Νοεμ 1973 (συνεντεύξεις, videos)




17 Νοεμβρίου 1973.
«Με παραδέχεσαι ρε; 45 χρονών άνθρωπος και με μια σφαίρα τον πέτυχα στο κεφάλι» κόμπαζε ο Ντερτιλής για τη δολοφονία φοιτητή ενώ οι πηχυαίοι τίτλοι στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων είναι τρανταχτή απόδειξη  της λογοκρισίας.
Τα φέρνω αυτά με video της εισβολής του άρματος μάχης,
συνέντευξη της γυναίκας του βασανισμένου Μουστακλή, 

του οδηγού του άρματος
και πολλά άλλα για τη σημερινή επέτειο με συνδέσμους και videos.






vice
Τι Έγραφαν οι Εφημερίδες της Εποχής για την Εξέγερση του Πολυτεχνείου
Ο τρόπος που τα πρωτοσέλιδα αποτυπώνουν την κατάσταση είναι ένα δείγμα της έντονης λογοκρισίας που ασκούσε η χούντα στον Τύπο.

http://www.vice.com/gr/read/ti-egrafan-oi-efimerides-tis-epoxis-gia-tin-exegersi-tou-
polutexneiou








Σύμφωνα με το συγκεκριμένο πόρισμα οι νεκροί του Πολυτεχνειουστους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο αλλά και σε άλλες περιοχές των Αθηνών από αστυνομικούς ανέρχονται στους 18..... Σε νεότερη έρευνα του Εθνικού κέντρου ερευνών που άρχισε το 2002 οι εξακριβωμενοι νεκροί ανέρχονται σε 24. Η έρευνα συνεχίζεται.



ΤΑ ΝΕΑ 2016, άρθρο του Dimitris N. Maniatis
"Αν το μισό Πολυτεχνείο ήταν οι αποφασισμένοι μέσα, το άλλο μισό ήταν οι έξω. Για τους έξω έχουν μιλήσει λίγοι. Ένα μαγικό πλήθος σε κίνηση και σε γιορτή πάνω από φωτιές και γύρω από χαρτιά, ένα πλήθος που έδινε μια ευρεία νομιμοποίηση στους μέσα. Μια μη οριοθετημένη Κομμούνα, τριών ημερών, μεγάλης εργατικής και λαϊκής πλειοψηφίας που συχνά επιδιδόταν σε συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις και το Παρακράτος της Χούντας που καραδοκούσε και επιχειρούσε να σπάσει τον κλοιό προς την Πύλη και τις εισόδους του Κτιρίου". 


sarantakos
..υλικό γραμμένο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, είτε γράφτηκε εκείνες τις μέρες είτε αργότερα. Αρκετά από αυτά τα πήρα από την πολύ καλή ανθολογία του Ηλία Γκρη Το μελάνι φωνάζει – Η 17η Νοέμβρη στη λογοτεχνία (εκδόσεις Μεταίχμιο).







Η εισβολή του τανκ και η εκκένωση του Πολυτεχνείου, όπως καταγράφηκαν από ολλανδικό τηλεοπτικό συνεργείο τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου του 1973. Απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Δ. Παπαναγιώτου «Ημέρες Πολυτεχνείου».




Τον έκαιγαν με τσιγάρα, υπέστη ηλεκτροσόκ, τον κρεμούσαν από τα πόδια, τον χτυπούσαν με κλομπ και δέχτηκε ένα δολοφονικό χτύπημα στην καρωτίδα.

Κοπάδια άγρια ροβολούν στη λεωφόρο, βρυχώνται της αϋπνίας στίχοι



Κοπάδι αυτοκίνητα κατεβαίνει ως το φανάρι κι ύστερα άλλο, κι άλλο, με βελάσματα και μουγκρητά.
Τις αθηναϊκές αϋπνίες μου δεν τις διακόπτουν γλάροι μακρινοί ούτε τα πρωινά κελαηδίσματα με μικρών φτερών       πετάρισμα στα κλαδιά έξω απ' το παράθυρό μου αλλά η βοή αγέλης οχημάτων στη λεωφόρο.

Είναι παλιά συνήθεια μου να ξενυχτώ διαβάζοντας, ξεκλέβοντας από τον ύπνο ώρες μία-μία τις σελίδες ώσπου με τα πρώτα πουλιά κλείνω τα μάτια μου. 

Λείπω καιρό όμως, ξεσυνήθισα. Έχει ωράρια η πόλη, με τακτικό παλμό αντί της Φύσης     ή πολυτελούς θερέτρου τους αργούς ρυθμούς με breakfast ως τις τέσσερις το απόγευμα.
Μήνες στην εξοχή ο άυπνος νους μου βουκολικά ερμηνεύει τους θορύβους και όπως στα σκυλιά, μου φαίνονται αγέλη βόδια τα οχήματα και μιας νταλίκας η δυνατή κόρνα σπαράζει σαν ελεφαντάκι που έχασε τη μάνα του.
Σαν ποίημα που ξεχωρίσαμε και  αποστηθίσαμε και ξαφνικά έρχεται η ώρα που η ζωή το ζωντανεύει, ο νους μου που έκανε ζούγκλα τη λεωφόρο, μου αποκαλύπτει - ξανά κι αλλιώς- τα έργα του Jean-François Rauzier, τις μπαρόκ «υπερφωτογραφίες» (των οποίων φέρνω εικόνα και σύνδεσμο.


______________________________

Εικόνες
Πάνω: Καθώς έγραφα κόλλησε το φως της αυγής στο παράθυρό μου πάνω απ' τη ζούγκλα της λεωφόρου.
Κάτω:  Η ζούγκλα μου εμπνευσμένη άραγε από  το Jeux de cirque του  Jean- François Rauzier;